پس از آنکه ایرج برادران خویش را به مهر خواند و پادشاهی را در برابر آشتی ناچیز شمرد، فریدون‌شاه نامه‌ای آکنده از حکمت و مهر نگاشت تا همراه فرزند کهترش به دیار خاور و چین فرستد. شاه جهان‌دیده نامه را با ستایش دادار پاک آغاز نمود؛ خدایی که همواره بوده و تا ابد باقی است. سپس بر دو فرزند بزرگتر خویش، سلم و تور، درود فرستاد و آنان را دو خورشید درخشان و گوهر والای خاندان کیانی خواند. فریدون در این نامه آورده بود که او، شاهی که نیک و بد گیتی را چشیده و بر رازهای آشکار و نهان جهان آگاه گشته، اکنون دیگر نازی به تاج و تخت و گنجینه‌های گران ندارد و تنها آرزویش آرامش و بهروزی هر سه فرزند خویش است. او برادران را آگاه ساخت که ایرج، هرچند دل‌های شما از او پردرد گشته بود، هرگز اندیشهٔ بدی در سر نداشته و اکنون تاج پادشاهی را رها کرده و شربت بندگی و مهر برادرانه بر سر کشیده است تا به دیدارتان بشتابد. فریدون از آنان خواست که برادر کوچک‌تر را چون گوهری گرامی بدارند، با او به شادمانی بنشینند و پس از چند روز پذیرایی شایسته، او را سرافراز به نزد پدر بازفرستند. با فرجام یافتن نامه، مهر شاهی بر آن زده شد و ایرج همراه با گروهی از بزرگان و ملازمان، بی‌آنکه ساز و برگ نبرد بردارد، راه خاور را در پیش گرفت.