چو نامه فتح بر خوانده شد، پهلوان رویین‌تن، اسفندیار، بخشش گنجینه‌ها آغاز کرد. او ثروت بی‌کران ارجاسپ و خاندان او را میان سپاهیان خویش بپراکند، چنان که هر سربازی از فراوانی سیم و زر توانگر شد. هزاران شتر و اسب داغ‌خورده به داغ تورانیان از دشت و کوه گرد آورده شد؛ گنجینه‌های گران‌سنگ، جامه‌های زربفت و پرنیان چینی، مشک و عنبر، تاج‌ها و افسرهای گوهرنشان بربار کردند. هودج‌ها و عماری‌های زرین برپا گشت تا زنان حرم ارجاسپ—مادر، دو خواهر و دو دخترش—همراه با خواهران رهاشده اسفندیار و کنیزکان سروقامت ماهرو به سوی ایران روانه شوند.
سپس اسفندیار فرمان داد تا آتش در رویین‌دژ افکنند. زبانه آتش بر گردون برآمد و باره‌های استوار دژِ گستهم با خاک یکسان گشت. پهلوان جوان، سه فرزند خویش را گسیل داشت تا کاروان گنج و اسیران را از راه بیابان به ایران برند، و خود از مسیر پرمخاطره هفتخوان بازگشت تا راه را پاک گرداند. پس از سپری شدن سرمای زمستان و دیدار دوباره با فرزندان در شکارگاه، کاروان پیروزمندانه به گستره ایران‌زمین رسید.
ایران‌زمین یکسره غرق در شادی و نور گشت. دیوارها به دیبای خسروانی آراسته شد، عطر مشک و عنبر در هوا پیچید و بانگ رود و رامشگران گنبد مینا را پر کرد. شاه گشتاسپ چون خبر بازگشت فرزند برومندش را شنید، باده در جام کشید و همراه با موبدان، بخردان و سپهسالاران با درفش‌های افراشته به استقبال پهلوان شتافت. اسفندیار بر مرکب سیاه‌فام خویش، شبرنگ، به پیش آمد و پدر را در آغوش کشید. شاهنشاه گشتاسپ بر فرّ و دلاوری فرزند آفرین‌ها خواند، ایوان‌های شاهی را بیاراست و بزم خسروانی بزرگی برپا داشت تا پیروزی بر توران و پایان هفتخوان را شادخواری کنند.