چون دژ شکست‌ناپذیر رویین‌دژ فرو ریخت و دودمان ارجاسپ به باد فنا رفت، اسفندیارِ پیروزمند دبیری کارآزموده و جهان‌دیده را پیش خواند تا گزارهٔ آن نبردهای سهمگین و فتوحات شگفت‌انگیز را بر صحیفه نگارد. دبیر فرخ‌تبار بر سریر نشست، کلک در مشک و عبیر زد و نخست نام دادار جهان‌آفرین، خداوندِ خورشید و ماه و کیوان و ناهید، آفرینندهٔ فیل گران‌جثه و مور خرد، و بخشندهٔ فرّ و پیروزی را بر تارک نامه درخشان ساخت. سپس اسفندیار کلام بگشود و از پیکارهای جانکاه خویش در سرزمین توران، نابودی ارجاسپ و کهرم، و پاک‌سازی مرزهای کیانی از پلیدی دشمنان سخن راند؛ نامه‌ای که گویی آتشی بر دودمان بدخواهان می‌زد.
نامه به مهر اسفندیار آراسته شد و پیکانِ بادپا، هیونانِ کفک‌افکن، شتابان بسوی دربار ایران تاختند. چون نامه به دست گشتاسپ رسید و از محتوای آن آگاه گشت، دلی پر از شادی و افتخار یافت. شهریار ایران کلک در دست گرفت و پاسخی نگاشت سراسر پند و ستایش. گشتاسپ فرزند را به درختی بارور در باغ بهشت مانند کرد که از فریدون نیز فرخنده‌تر است؛ درختی که میوه‌اش یاقوت سرخ و زر ناب، و برگ‌هایش زیب و فرّ شاهی است. شاه او را بر گرفتن انتقام خونِ لهراسپ و سی و هشت برادرِ بی‌گناهش ستود، اما در عین حال لبهٔ تیز نصیحت را بر او گشود و فرمود که نباید خون‌ریزی پیشهٔ همیشگی پهلوان باشد؛ تن شهریاران گرامی است و حاکم دادگر باید دل را به مهر و لب را به سخن نرم بیاراید و جان را با دانش و خرد پرورش دهد.
در پایان، گشتاسپ اشتیاق خویش را برای دیدار فرزند دلاورش ابراز کرد و فرمان داد تا اسفندیار پس از خواندن نامه، بی‌درنگ همراه با سرکشان و بزرگان سپاه به سوی دربار ایران روانه شود. پیکان سریع‌السیر فرمان شاه را بازآوردند و بانگ شادی و غرور در سراسر خاک ایران طنین‌انداز شد.