چون پنجاه سال از شهریاری فریدون گذشت، روزگار او را سه پسرِ گرانمایه بخشید؛ دو تن از ماهرویانِ شهرناز و یکی از ارنواز. این سه شاهزاده چون سروِ خرامان برآمدند و در خرد و چهره به پدر ماننده بودند، اما فریدون هنوز بر آنان نامی ننهاده بود. پس شهریارِ ایران یکی از دلسوزترین و فرزانه‌ترین کارگزارانِ خویش، جندل را پیش خواند؛ مردی بیدارکام، شیرین‌سخن و رازدار. فریدون او را فرمان داد تا سراسر گیتی را بگردد و در میان بزرگان، سه دختر از یک پدر و مادر یابد؛ پری‌چهرگانی همتا و یکسان در بالایی و زیبایی که شایسته پیوند با سه فرزندِ خسروانیِ ایران باشند.
جندل راه پویید و در هر کشوری نهان و آشکار به پژوهش پرداخت، تا آنکه آوازهٔ سه دخترِ پاک‌نژادِ سرورِ تازیان، سرو شاهِ یمن به گوشش رسید. جندل شتابان روی به یمن آورد و چون تذروی خرامان به درگاهِ سرو درآمد و خاک آستان بوسید. پیامِ شهریارِ ایران را گزارد و خاستارِ پیوندِ فرخندهٔ سه شاهزادهٔ ایران با سه ماهرویِ یمن گشت تا گوهرِ دو دودمانِ والا درهم آمیزد.
شاه یمن از شنیدن این پیام، پژمرده‌دل و پراندیشه گشت؛ چرا که جدایی از سه شمعِ روشنِ زندگانی‌اش بر وی بس دشوار بود. پس مهلت خواست و درِ بارگاه ببست و با سران و سالارانِ دشتِ نیزه‌وران به راز نشست. دلاورانِ یمن، شاه را به پایداری و رزم خواندند و گفتند نباید در برابر فریدون سر فرود آورد و می‌توان با تیغ و سنان پاسخ داد. اما سرو شاهِ فرزانه می‌دانست که ستیز با خداوندگارِ زمین که ضحاکِ ماردوش را به بند کشیده، کاری خردورزانه نیست. او که میان بیمِ خشمِ فریدون و اندوهِ جداییِ فرزندان گرفتار شده بود، کوشید تا چاره‌ای دگر اندیشد و با خواستنِ شرط‌ها و آزمون‌های دشوار، راهی برای چاره‌جویی بیابد.