هنگامی که پایتخت از حضور ضحاک ستمگر تهی گشته بود، پیشکاری خردمند و کاردان به نام کندرو سرپرستی گنج، تخت و سرای شهریاری را بر عهده داشت. او که در کشیدن بار بیداد با درنگ و شکیبایی گام برمی‌داشت، روزی وارد کاخ شد و ناگهان شهریار نویافته‌ای را بر تخت پادشاهی دید که همچون سروی بلند در میان ماه درخشان تکیه زده بود. در یک سویش شهرناز زیباروی و در سوی دیگرش ارنواز ماه‌روی نشسته بودند و سراسر صحن کاخ و شهر پر از لشکریان رزم‌آوری بود که صف در صف کمربسته فرمان او بودند.
کندرو سرسام نگرفت و راز نپرسید؛ بلکه به پیشگاه فریدون شتافت، زمین بوسید و او را به شهریاری و پادشاهی جهان آفرین گفت. فریدون او را پیش خواند و راز خویش آشکار ساخت و فرمان داد تا ابزارهای شاهانه، می روشن و رامشگران را گرد آورد و بزمی شایسته برافروزد. کندرو فرمان برد و بزمی باشکوه آراست. چون شب به پایان رسید و آرامش بر کاخ سایه افکند، کندرو پنهانی بر باره‌ای تکاور نشست و تاخت‌کنان به سوی ضحاک روانه شد.
چون به پیشگاه ضحاک رسید، او را از دگرگونی روزگار و برگشتن بخت آگاه ساخت و گفت: سه مرد سرافراز با لشکری گران آمدند که کوچک‌ترین‌شان چهره‌ای کیانی و قامت سروی دارد، گرزه گاوسار بر دوش می‌کشد و بر تخت تو نشسته، جادوها و بندهای تو را باطل کرده و دیوان و رزم‌آوران تو را بر خاک افکنده است. ضحاک کوشید خود را خونسرد نشان دهد و او را مهمانی دلیر خواند، اما کندرو پرده از حقیقت برداشت و گفت که این «مهمان» هم‌اکنون در شبستان تو با شهرناز و ارنواز به شادخواری نشسته است. ضحاک از شنیدن این سخن چون کرگدانی ژیان برآشفت و بر پیشکار خویش خروشید.