در میان نبرد سنگین ایران و توران، دلاوری از کُشان به نام اشکبوس همچون کوس جنگی به خروش درآمد و نبردخواهی کرد. رهام، پهلوان ایرانی، جوشن و کلاه‌خود بر سر نهاد و شتابان به رزمگاه تاخت. جنگی سخت میان آن دو درگرفت، اما تیرهای رهام بر زره پولادین اشکبوس بی‌اثر ماند. اشکبوس گرز گران برکشید و رهام چون توان پایداری در خود ندید، درمانده به سوی کوهپایه گریخت. طوس، سپهسالار ایران، آشفت و خواست خود به نبرد اشکبوس رود، اما رستم دستان او را بازداشت و خرده گرفت که رهام مرد باده و بلوف است. سپس رستم کمان را بر دوش انداخت، چند تیر بر بند کمر زد و پیاده به میدان گام نهاد.
اشکبوس چون رستم را پیاده دید، به ریشخند خندید و نامش را پرسید. رستم پاسخ داد که مادرم نام مرا «مرگ تو» نهاده است! اشکبوس او را مسخره کرد که بدون اسب جان خود را به باد می‌دهد، اما رستم پاسخ داد که در دیار ما شیر و نهنگ هم پیاده می‌جنگند و امروز به تو یاد خواهم داد که چگونه یک پیاده سر سوار را به خاک می‌کشد. سپس رستم تیری بر سینه اسب اشکبوس زد چنان‌که اسب سرنگون شد و اشکبوس بر خاک افتاد. اشکبوس خشمگین و ترسان تیرباران بر رستم آغاز کرد، اما رستم تیری از خدنگ با پیکان الماس و چهار پر عقاب بر کمان چاچی نهاد، زه را تا بناگوش کشید و سینه اشکبوس را شکافت؛ چنان‌که اشکبوس همان‌دم جان سپرد و چرخ فلک بر دست و پنجه رستم آفرین خواند.
با کشته شدن اشکبوس، هراسی عظیم بر دل خاقان چین و کاموس کشانی نشست. خاقان تیری را که از سینه اشکبوس بیرون کشیده بودند نگریست و از بزرگی و سنگینی آن شگفت‌زده شد. پیران ویسه با چهره‌ای زرد از رستم سخن گفت و کاموس سوگند خورد که کین اشکبوس را بازستاند و رستم را به خاک افکند. شب هنگام فرماندهان توران و هند و سقلاب در خرگاه خاقان گرد آمدند و برای نبرد سپیده‌دم هم‌پیمان شدند. با دمیدن خورشید، رستم نیز ایرانیان را به پایداری فراخواند و نوید داد که امروز روز پیروزی و دست یافتن به گنج کیخسرو است.