با نام پروردگار جان و خرد، آفرینش در والاترین اوج خویش پرتو می‌افشاند؛ خدایی بی‌همتا که هیچ اندیشه و گمانی را توان پرواز به درگاه بلندش نیست. اوست خداوند نام و جایگاه، روزی‌دهندهٔ هر زنده و راهنمای راهجویان در گذرگاه‌های گیتی. اوست که کیوان را بر تارک آسمان برنشانده، گردونهٔ سپهر را به گردش درآورده و چراغ‌های فروزان ماه و ناهید و خورشید را در پهنهٔ آسمان افروخته است.
ذات او از هر نام و نشان و پنداری فراتر است؛ آفریننده‌ای که پیکره‌های شگرف افلاک را صورت بخشید. با چشمان سر، توان دیدن آن جهاندار نادیدنی نیست؛ پس نباید چشمان خاکی را در سویدای این جست‌وجوی بی‌حاصل فرسود. اندیشهٔ آدمی را نیز به فرازگاه کبریا و مکان او راهی نیست، چرا که او برتر از زمان و مکان و هر گوهر نابی است که در سنجش خرد گنجد. هرگاه خرد به سخن درآید، تنها می‌تواند آنچه را در دایرهٔ دید و توان اوست برگزیند، زیرا هیچ خاکی را یارای آن نیست که پروردگار را آن‌گونه که شایستهٔ اوست بستاید. از این رو، بر بنده است که کمر به طاعت بندد، به هستی او اعتراف کند و از یاوه‌گویی کناره گیرد.
جان و خرد را خود او آفریده و می‌سنجد؛ پس چگونه ممکن است آفریده در اندیشهٔ ساختگی خویش، آفریننده را بگنجاند؟ با ابزارهای اندکِ عقل و جان و زبان، ستایش کامل او ناپذیرفتنی است. تنها راه، بندگی است و جست‌وجوی راستین و ژرف نگریستن در فرمان‌های او؛ چرا که دانایی، مایهٔ توانایی است و دانش می‌تواند دل کهنسال‌ترین مردمان را رنا و پرنشاط سازد. فراتر از این پرده، هیچ سخن‌گاهی نیست و اندیشه را به ژرفای ذات هستی‌بخش راهی نخواهد بود.