چون خبر رفتن قارن کشواد به گوش نوذر رسید، شاه درمانده و هراسان در پی او روی به بیابان نهاد، به امید آنکه شاید از خشم گردون بدگرد و روزگار سیه‌روز رهایی یابد. اما چشمان بیدار افراسیاب بر حرکت شاه ایران افتاد. سالار توران لشکری گران گرد آورد و همچون شیری درنده به دنبال او تاخت. تاریکی شب با روشنایی روز بیابان درآمیخت و جنگی گردآلود و سخت درگرفت. نوذر هرچه کوشید تا راه رهایی یابد، چرخ ستمگر گردون کام او را تلخ‌تر ساخت؛ غبار سم اسبان آسمان را تار کرد و سرانجام نوذرشاه به چنگال افراسیاب گرفتار شد. همراه او، هزار و دویست تن از گردان و نامداران ایران‌زمین نیز در دام بلا افتادند و طناب بند بر دست و گردن شهریار و والاتباران پیچیده شد.
این‌چنین است گردش روزگار ناپایدار؛ که اگر با آدمی راز گوید، باز هم فرمان خویش برمی‌راند. گاه تاج و اورنگ پادشاهی می‌بخشد و گاه خوارداشت و تیرگی؛ با آدمی هم چون دوست مهر می‌ورزد و هم چون دشمن کین می‌توزد. اگر سر انسان به ابرهای تیره برین هم برسد، فرجامش جز خفتن در آغوش خاک تیره نخواهد بود.
افراسیاب چون نوذر و والامقامان را به بند کشید، بی‌درنگ فرمان داد تا غارها، کوه‌ها، دشت‌ها و آبگیرها را بکاوند تا قارن رزم‌زن رهایی نیابد. اما چون به او خبر رسید که قارن پیش از گرفتاری شاه، برای پاسداری از شبستان و دژ راهی شده و جان سالم به در برده است، خشم و غم بر دل افراسیاب سایه افکند؛ خواب و خوراک از او رخت بربست و از رهایی این پهلوان ایرانی بر خود پیچید. پس افراسیاب رو به ویسهٔ نامور کرد، او را تسلی داد تا بر مرگ فرزند دلاورش دل سخت کند و گفت: «قارنِ کاوه چون پای به کارزار نبرد می‌گذارد، حتی پلنگ تیزپا نیز در برابر شتابش درنگ می‌کند! اینک تو باید کمر رزم ببندی و با لشکری کارآزموده در پی او بتازی تا کین خویش بازستانی.»