چون خبر بگذشتن منوچهر شاه و تزلزل در جهانداری نوذر به دیار توران رسید، پشنگ شاه ترکان بیدار شد و کینه‌های دیرینه از دلش برجوشید. یاد نیاکان خویش، زادشم و تور را زنده ساخت و نامداران و سپهبدان خویش—از جمله ویسه، گرسیوز، بارمان، کلباد و ارجسپ—را به بارگاه فراخواند. آنگاه پور خویش افراسیاب، پهلوان پیل‌پیکر و خروشان توران، را بازخواند و سخن از مظلومیت تور و سلم و بیداد ایرانیان راند و آتش کین‌خواهی را در دل او برافروخت.
افراسیاب که دلی سرشار از کینه و زبانی چون تیغ بران داشت، آرام و خواب از خویش بربست و پیش پدر کمر برمیان بست. او خویشتن را شایسته نبرد با شیران ایران خواند و سوگند یاد کرد که آنچه در روزگار زادشم ناتمام مانده بود را با تیغ خویش به سامان رساند و خاک ایران را به توفان کین بسپارد. پشنگ از دیدن بالاوبرش، زورمندی پیل‌آسا و آمادگی رزم‌آورانه فرزندش شادمان گشت و سپهداری لشکر را به او سپرد.
در این هنگام، اغریرث—فرزند دیگر پشنگ که خردمندی و دوراندیشی پیشه دلش بود—به بارگاه درآمد. او با دلی پراندیشه پدر را پند داد و یادآور شد که اگرچه منوچهر رخت از جهان بربسته، اما ایران هنوز از پهلوانان نامداری چون سام نیرم، قارن رزم‌زن و گرشاسپ خالی نیست؛ همان شیرانی که در گذشته سلم و تور را به خاک افکندند. اغریرث هشدار داد که افروختن این جنگ تنها آشوب و سیه‌روزی به بار خواهد آورد.
اما پشنگ پند اغریرث را نپذیرفت و افراسیاب را پیل جنگی و نهنگ دلاور توران نامید و بر کین‌خواهی نیاکان پای فشرد. او به اغریرث فرمان داد که همراه برادر روانه گردد و تدبیر سپاه را یاری دهد. آنگاه پشنگ نقشه حمله را ترسیم کرد و فرمان داد با سر رسیدن بهار و سرسبز شدن دشت‌ها، سپاه توران به سوی آمل، دهستان و گرگان بتازد و خاک ایران زمین را از خون ایرانیان سرخ‌گون سازد.