پادشاهی هرمزد دوازده سال بود

چون تابستانِ گرم و خرامان در رسید، تموز بر سیبِ سرخ و بارورِ باغ خندید و با بار و برگِ آن به رازونیاز و سرزنش پرداخت؛ سیبی که در بهار خرم چون دسته گل سرخی بر سر شاخسار می‌درخشید و صبا از رشکِ رنگ و عطرِ لعل‌گونش شرمسار می‌شد. شاخه‌های گرانبار درخت چنان از میوه‌های عقیق‌گون و برگ‌های زبرجدین پر گشته بود که گویی سر به فخر برتر از درفش کاویانی برمی‌افراشت و با آمیزه‌ای از رنگ‌های زرد و سرخ و سپید، جلوهٔ گلبرگ‌های بهاری را از یاد می‌برد. اما با گذر روزگار و وزش نسیم مهرگان، یادِ بهارِ رفته در جام می زنده گشت؛ زیرا هر شکوفه و رنگی که به تاج کیانی هرمزدِ شهریار تشبیه شود، سرانجام رو به زوال می‌نهد. انسان را باید که قدرِ روزگارِ پررونقِ خویش را بداند، چرا که کاروانِ عمر بی‌توقف می‌گذرد و پس از غروبِ حیات، اثری از آدمی بر جای نخواهد ماند.