پس از آنکه فریب‌کاریِ خراد برزین در بارگاه ساوه شاه کارگر افتاد و فغفور چین برای ارزیابی سالار ایران روانه شد، خراد برزین از بیم کشف راز، شبانه راه گریز در پیش گرفت. فغفور چین به نزدیکی سپاه ایران آمد و چون با بهرام چوبینه روبرو شد، پنداشت که پهلوان ایرانی از بیم هرمز شاه گریخته است. اما بهرام با بانگی استوار و غروری کیانی هرگونه خیانت به شهریار ایران را انکارهای ناممکن دانست و اعلام کرد که تنها به فرمان شاه برای برچیدن تبار متجاوزان آمده است. ساوه شاه چون پاسخ‌های دندان‌شکن بهرام را شنید و از فرار خراد برزین آگاه شد، دیگ کینه‌اش به جوش آمد و پیک‌هایی دیگر با وعدهٔ تاج، گنج، دختر خویش و فرمانروایی روم و پارس به نزد بهرام فرستاد تا او را از جنگ بازدارد؛ اما بهرام با سخنانی تند چون تیغ کشیده، پاسخ داد که پیوستن به دریا برای نبرد با نهنگ، سرانجامی جز نابودی برای ساوه نخواهد داشت.
با بن‌بست رسیدن گفت‌وگوها، کوس جنگ نواخته شد و دو سپاه در دشت هری در برابر یکدیگر صف کشیدند. ساوه شاه با سپاهی بی‌شمار و دیواری از پیلان جنگی پیش آمد، اما بهرام چوبینه با هوشمندی جنگی، پشت به شارستان هری داد و تنگنایی برگزید که لشکریان انبوه توران توانِ مانور و بهره‌گیری از فزونی عددی خود را از دست دادند. بهرام برای بستن هرگونه راه عقب‌نشینی، خندق‌هایی گِل‌آلود در دو سوی خروجی سپاه برکند و سوگند یاد کرد که هر فراری را به آتش سوزی محکوم خواهد ساخت. با وجود بیم و هراس دبیران از دیدن انبوهیِ لشکر ساوه، بهرام دل ناپیدای دشمن را به چیزی نشمرد، از اسب فرود آمد، رو به درگاه دادار پاک نهاد و با چشمانی اشک‌بار به نیایش ایستاد تا پیروزی داد بر ستم را از یزدان پاک درخواست کند، سپس گرز گاوسار خویش را در دست گرفت و آمادهٔ فرود آوردن خشم بر تورانیان شد.