چون سپیده‌دم از افق برآمد، بهرام بر اورنگ شاهی نشست و بزرگان و موبدان ایران‌زمین را به حضور فراخواند تا درباره سرنوشت پادشاهی سخن گویند. موبدان دانای ایران به او گفتند: «ای شاه، تو از همگان داناتری؛ بگوی که چون به والایی و گردنکشی برسی، با داد و راستی چه خواهی کرد تا تیرگی کجی و کاستی از میان برود؟»
بهرام پاسخ داد: «من دهش و بخشش را افزون خواهم ساخت و بیدادی و ستم را به تمامی نابود خواهم کرد. زمین را به کسانی که شایسته شهریاری و آبادی‌اند خواهم سپرد و جهان را با رای و داد اداره خواهم نمود. اگر درویشی نیازمند در کشور باشد، از گنج شاهی او را بهره‌مند می‌سازم؛ گناهکاران را ابتدا پند می‌دهم و اگر تکرار کنند به بند خواهم کشید. روزیِ سپاه را به هنگام خواهم داد و دل خردمندان را روشن می‌سازم. دل و زبانم یکی خواهد بود و از تیرگی کژی دوری می‌جویم. اگر کسی درگذرد و خویشاوندی نداشته باشد، دارایی‌اش را به نیازمندان می‌بخشم و در این سرای سپنج دل به مال دنیا نمی‌بندم. در تمام امور با کاردانان و دستوران مشورت خواهم کرد و هیچ کاری را بدون تدبیر انجام نخواهم داد. اگر یک سال بر این پیمان بگذرم و از گفتار و خرد بپیچم، خود از تاج و تخت کیانی بیزار خواهم بود.»
چون بزرگان و موبدان هوشیار این سخنان فصیح و پر از دادگری را از بهرام شنیدند، از مخالفت گذشته خود سخت پشیمان گشتند و دریافتند که در روی زمین کسی شایسته‌تر از بهرام برای تاج‌وتخت نیست. آنان یکصدا بانگ برداشتند که ایزد او را از داد آفریده و با این برز و بالا، فرّه ایزدی و پشتیبانی سپاه تازیان و منذر، هیچ‌کس را یارای برابری با او نیست.
بدین گونه، بزرگان ایران پادشاهی بهرام را گردن نهادند. طبق آیین کهن شاهان فرخ‌نژاد، تاج کیانی به موبد موبدان و بخردان داده شد. گستهمِ گرد دو شیر درنده و ژیان را که در زنجیر بودند آورد و تاج درخشان شاهی را بر پایه تخت عاج، درست میان آن دو درندهٔ خونخوار نهاد تا بهرام عیار دلاوری و فرّ خویش را در بازستادن تاج از میان دو شیر به جهانیان بنمایاند.