چون شوق دیدار فرزند در دل یزدگرد شاه برآمد، بهرامِ شیراوژن و آفتاب‌گون نیز مصلحت در آن دید که پس از روزگاری دراز پرورش در دیار عرب، روی به سوی تبار خویش نهد. پس منذر، شهریار خردمند یمن، بساطِ رخت و هدیه‌های شاهوار برآراست؛ اسبان تکاور تازی با دهانه‌ها و فسارهای زرین، جامه‌های پرنیان یمانی، تیغ‌های گوهرنشان و نفایسی که از معادن عدن آورده بودند، همه را به همراهی فرزند خویش، نعمان، روانه گردانید تا بهرام را با فروکوکبه‌ای شایسته تا دارالملک استخر همراهی کند.
چون کاروان به خاک استخر رسید و خبر به یزدگرد دادند، بهرام به پیشگاه پدر شتافت. شاهنشاه با دیدن آن قامت برافراشته، شانه و گردن پیلتنانه، فرّ کیانی و فرهنگ والای فرزند، سخت شگفت‌زده شد و او را گرامی داشت و کاخی بلند درخورِ شأنش به وی سپرد. نعمان نیز یک ماه در استخر میهمان بود؛ پس آنگاه یزدگرد شب‌هنگام او را فراخواند، بر تخت خویش نشاند و در سپاس از پرورشِ شایسته منذر، پنجاه هزار دینار، ده اسب گران‌سنگ با لگام‌های سیمین و زرین و گستردنی‌ها و عطریاتِ بی‌شمار به او بخشید و نامه‌ای سرشار از ثنا به سوی منذر فرستاد.
اما در پسِ این شکوه ظاهری، بهرام از خوی تند و روشِ آزاردهنده پدر در رنج بود. او خویشتن را در دربار نه چون فرزند و شاهزاده، که چون چاکری افسرده می‌دید. پس در نهان نامه‌ای سوزناک به نعمان سپرد تا به منذر رساند و اندوهِ دل از بداخلاقی و ستم‌پیشگی شاه جهان بازگوید.
چون نعمان به یمن بازآمد و نامه شاه و پیام نهانی بهرام را بازگفت، رنگ از رخسار منذر پرید. اما آن سالار خردمند بلافاصله پاسخی پر از پند و حکمت نوشت. منذر، بهرام را اندرز داد که هرگز از راه فرمانبرداری پدر سر نپیچد، بر نیک و بدِ رفتار شهریار شکیبایی ورزد و بداند که گردشِ چرخ گردون بر یک حال نماند و سختی‌های مهان تنها با خرد و بردباری گذران خواهد شد. منذر ده هزار دینار دیگر به همراه پرستارِ دلخواه بهرام برای او فرستاد تا جان تارش را روشنی بخشد و او را بیدارمغز و شکیبا بر جای دارد.