چون شاپور بر جایگاه عموی خویش بر تخت شاهنشاهی ایران برآمد، میان بزرگان و مردم بوم و بر، گروهی شادمان گشتند و گروهی اندوهگین. شاه جوان موبدان، دانایان و جهاندیدگان را گرد آورد و خطبه‌ای دربار سرود. او خردمندان را آگاه ساخت که در دربار او دروغ‌گویان و فرومایگان را جایگاهی نخواهد بود، چرا که شکوه شهریاری از رای روشن و راستی مایه می‌گیرد. شاپور از نگهداشت زبان، پرهیز از طمع، ستایش دانایی و برگزیدن راه میانه‌روی سخن راند و یادآور شد که تنها مردمان سخاوتمند و میانه‌رو در هر دو جهان به شادمانی و نام نیک دست می‌یابند، حال آنکه لاف‌زنان و طمع‌کاران در هر دو سرا زیانکار خواهند بود.
بزرگان مجلس بر دادگری و حکمت شاه آفرین خواندند و دست به دعا برداشتند. دوران شهریاری او تا پنج سال و چهار ماه به نیکی سپری شد، تا آنکه روزی شاه برای شکار به صحرا راند؛ صحرا از یوزان، بازان و سگان شکاری آکنده شد. پس از شکار و خوان خسروانی، شاه سه جام می پیمود و سر بر بالین خواب نهاد. سپاهیان پراکنده شدند و شاه در آرامش به خواب فرو رفت. ناگاه تندبادی سهمگین و بی‌سابقه از دشت برپا خاست، ستون سنگین خیمه شاهی را از ریشه برکند و بر سر شهریار فرود آورد. شاپور جنگی در دم جان سپرد و تاج‌وتخت کیانی را به دیگری سپرد؛ یادآور این حقیقت که نباید به گنج و کین جهان دل بست، چرا که راز این چرخ گردون بر هیچ‌کس آشکار نخواهد شد.