چون اورمزد رخت از جهان بربست، فرزند دلاورش بهرام با دلی سوزان از سوگ پدر بر تخت زرین کیانی جلوس کرد. سران و نامداران ایران‌زمین، کمر خدمت بر میان بسته، در برابر شهریار نو برپای ایستادند و او را آفرینِ خدای خواندند. ایشان تاج و اورنگ کیانی را سزاوار سر او دانستند و تداوم پادشاهی را در دودمانش به نیایش خواستند و زردیِ رخسار بدسگالان را از یزدان طلب کردند.
بهرام پادشاه، پس از شنیدن ستایش‌های بزرگان، لب به اندرز و حکمت گشود. او دهقانان، سپاهیان و مردمان خسروپرست را به پرهیزکاری، دوری از هواهای نفسانی و اجتناب از ستم فراخواند و یادآور شد که چرخ ناپایدار فلک نه بر پرورده رحم می‌آورد و نه بر پروردگار. بهرام پادشاهی را پناهگاه دین و پشتیبان پارسایان خواند و خویشتنداری در هنگام خشم، بخشندگی در روزگار تنگدستی و مدارا با دشمن مغلوب را از والاترین خصلت‌های دانا دانست.
شهریارِ جوان، سپاهیان و بزرگان را از بیکاری و تباه ساختن عمر برحذر داشت و هشداری داد که گفتار نیکو بدون کردار درست، بهشت و ستایش به همراه نخواهد آورد. او سپس دستور داد سرِ بدره‌ها و گنجینه‌های شاهنشاهی را بگشایند تا هر که در تنگدستی است از آن بهره‌مند گردد، چرا که گنجِ شاه مالِ نیازمندانِ کشور است و نباید هیچ‌کس در سراسر قلمرو او در سختی و نیاز بماند.