چون روزگار پادشاهی بهرام اورمزد به سر آمد و دست اجل بر گریبانش چنگ انداخت، فرزند خویش بهرام بهرام را که مایه خرم و آرام جانش بود، پیش فراخواند. شاه محتضر فرزند دلبند را پایین تخت پادشاهی بنشاند و با دلی لبریز از شفقت و اندرز گفت: «ای شاخسار سرسبز این درخت کهنسال! کام من از تخت شهریاری چندان دیرنپایید و شادی فراوانی از تاج شاهی برنداشتم، اما آرزومندم که همه روزگار تو خجسته و پربار باشد. همواره نغمه‌خوان و فزاینده نیکی باش و شب و روز را در آرامش و شادمانی بگذران. جهان را با عدل و بخشش آباد گردان و دل زیردستانت را خشنود ساز. چنان زی که در روز شمار، هنگام پاسخ‌گویی در پیشگاه پروردگار، سر از شرمساری برنتابی؛ چه این جهان ناپایدار نه برای تاجداران می‌ماند و نه برای موبدان.»
بدین‌سان، پس از سه سال و سه ماه و سه روز شهریاری، تخت گیتی‌افروز از وجود بهرام اورمزد تهی گشت و جانش پرواز کرد. بهرام فرزند، پیکر پدر را در دخمه‌ای شاهوار آرام داد و خود بر اورنگ پادشاهی نشست. روش چرخ بلند همواره چنین بوده و خواهد بود؛ جهان ستمکار است و فرجام آدمی جز تنگی تابوت نیست، پس تا دم واپسین باید جام می برگرفت و غم روزگار ناپایدار را از دل زدود.