خبر بالندگی و کیانی یافتن منوچهر بر تخت شاهنشاهی، چون صاعقه‌ای بر جان سلم و تور فرود آمد. دل آن دو برادر ستمگر از بیم افول اختر بختیاری‌شان پر از هراس شد. در تیرگی اندیشه و آشفتگی روزگار، دریافتند که جز چاره‌جویی و پوزش‌خواهی از فریدون راهی برای رهایی ندارند. پس از میان بزرگان خاور و چین، مردی پاک‌دل، خردمند و چیره‌زبان را برگزیدند؛ درهای گنجینه‌های کهن را گشودند و بار بر پشت فیلان گردونه‌کش نهادند؛ از تاج‌های زرین و گوهرها تا مشک و عبیر و دیبا و خز. به فرستاده آموزش دادند تا با لابه و زاری به درگاه فریدون رود، گناه را بر گردن تقدیر، چرخ بلند و وسوسه‌های اهریمن اندازد و درخواست کند که منوچهر را همراه سپاهی به نزد ایشان فرستد تا چون بندگان پیش پایش خدمت کنند و خون ایرج را با مال و تاج و تخت بازخرند.
فرستاده با گنج و خواسته بسیار به درگاه فریدون رسید. فریدون که از نیت شوم آنان آگاه بود، دستور داد تا کاخ و تخت شاهنشاهی را باشکوه‌ترین شکل بیارایند؛ تخت فیروزه برافراشتند، دیبای چینی گستردند و منوچهر جوان چون سروی راست‌قامت و خورشیدی تابان بر دست راست شاه نشست. در دو سوی کاخ، بزرگانِ زرین‌کمر رده کشیده و در یک سو شیران و پلنگان به بند درآمده و در سوی دیگر فیلان جنگی صف بسته بودند. چون فرستاده وارد شد و شکوه حیرت‌انگیز دادگاه فریدون و سیمای جمشیدگون و طهمورث‌وار منوچهر را دید، لرزه بر تنش افتاد و رخ بر خاک مالید.
چون پیام پر فریب سلم و تور قرائت شد، فریدون، شهریار دادگر، لب به پاسخی قاطع و سهمگین گشود و گفت: «به آن دو بدخواه بی‌شرم بگو که گفتار دروغین و فریبکارانه آنان را خریدار نیستم. اگر بر منوچهر مهر می‌ورزید، پیکر ایرج نامور کجاست که خوراک دد و دام شد؟ بدانید که منوچهر را نخواهید دید مگر با سپاهی گران، کلاه‌خودهای پولادین، درفش کاویانی و پهلوانان جنگ‌آوری چون قارن کاوگان، شاپور، نستوه، شیدوش، شیروی، سام نریمان و سروِ یمن! درختی که از کینه ایرج رسته، تنها با خون برگ و بار خواهد داد.»
فرستاده، بیم‌ناک و لرزان، فوراً به سوی خاور بازگشت و آنچه از شکوه دربار فریدون، قدرت منوچهر و دلاوری پهلوانان ایرانی دیده و شنیده بود برای سلم و تور بازگو کرد. او هشدار داد که منوچهر چون شیری ژیان به کین‌خواهی برخواهد خاست. با شنیدن این سخنان، رنگ از چهره دو برادر پرید. سلم و تور که چاره‌ای جز جنگ ندیدند، بی‌درنگ سواران و لشکر بی‌شمار خود را از چین و خاور گرد آوردند و زره‌پوشیده و پیل‌سوار، به سوی مرزهای ایران تاختند تا کینه‌ای کهن به نبردی بزرگ بدل شود.