از کرمان فرستاده‌ای فرخنده و با تبار روانه اصفهان گشت، بدان‌جا که بزرگان ایران و بانوان پوشیده‌روی شبستان دارا پناه گرفته بودند. فرستاده اسکندر درود شهریار نو را به ایشان رسانید و یادآور شد که دل دوست و دشمن از مرگ دارا غمگین است، اما اینک اسکندر جانشین اوست و ایران همان سرزمین کهن و پرشکوه باقی خواهد ماند. او از آنان خواست تا رخت به شهر اصطخر کِشند و در زیر سایه تاج‌وتخت او به شادمانی و تندرستی بزیند.
سپس اسکندر نامه‌ای فراگیر به سراسر مرزهای جهان و پیشگاه موبدان و کاردانان نوشت. سرنامه را به ستایش پروردگار بی‌چون آراست؛ خدایی که گیتی را از «کاف و نون» پدید آورد و چرخ گردان به فرمان اوست. اسکندر در نامه از درد خویش بر سرنوشت دارا یاد کرد و سوگند خورد که هرگز قصد گزند به او را نداشته و بدخواهان و خائنان خانگی به بادافره ایزدی رسیده‌اند. او فرمان داد تا داد و دهش در جهان بپراکنند، سکه به نام اسکندر زنند، مرزها و بازارها را پاسبانی کنند تا دزدان و ستمگران بر ضعیفان دست نیابند، و به درویشان، پارسایان و مستمندان رسیدگی شود.
پس از گسیل داشتن این منشور دادگری، آرامش بر جهان سایه افکند و اسکندر از کرمان به شهر تاریخی اصطخر درآمد و تاج افتخار کیانی را بر سر نهاد، درحالی‌که جهان را هشداری جاودان داد که راز گردش روزگار را نتوان جست.