چون روزگار داراب سپری گشت و ناله سوگواران فرو نشست، فرزند جوان و تندخوی او، دارا، بر اورنگ شاهنشاهی برآمد و تاج مهی بر تارک خویش نهاد. دارا شهریاری برنا، تیززبان و سخت‌گیر بود که دلی خروشنده و زبانی بران چون تیغ داشت. در نخستین روز جلوس، بزرگان و سپهسالاران را گرد آورد و خطابه‌ای قاطع و پرصلابت برخواند؛ او سوگند یاد کرد که در کشورداری سرپیچی هیچ گردنکشی را برنتابد، سر سرکشان را بر خاک افکند و فرمان خویش را بی‌چون‌وچرا بر پهنه گیتی جاری سازد.
پس از آن، دارا دبیر خردمند درباری را فراخواند و نامه‌هایی تند و خنجرآسا به تمام شهریاران و حاکمان پیرامون بنگاشت. در این نامه‌ها هشدار داد که هرکس از مطاع شاهی سرپیچی کند، تیغ سرافشانش جان او را خواهد ستاند. آن‌گاه دارا درب‌های گنجینه‌های دیرینه پدر را گشود؛ درم و دینار، برگستوان‌های زرین، جوشن‌ها و گرزهای گران را در جام‌ها و طشت‌ها میان سپاهیان بخشید و اداره هر مرز و کشوری را به پهلوانان آزموده و گردنکشان وفادار سپرد.
آوازه هیبت و بخشندگی دارا در جهان پیچید و فرستادگان از اقصای عالم—از هند و روم تا خاقان و فغفور چین—با پیشکش‌ها، باژ و ساو فراوان به درگاهش شتافتند و هیچ‌کس را یارای سرکشی و نبرد با او نبود. سپس دارا دستور داد تا در ولایت اهواز شهری خرم و بنایی آباد به نام نوشاد افراز کنند؛ او بساط دادگری گستراند، به درویشان و نیازمندان ثروت داد و بنیاد پادشاهی خویش را در آغاز کار استوار ساخت.