داستان رستم و اسفندیار

غرق در خون و خستگی، تهمتن پس از پیکاری هولناک با اسفندیارِ رویین‌تن به کاخ خویش در زابلستان بازگشت. چون زال زر فرزند پهلوانش را بدان گونه تیرخورده و مجروح دید، ناله‌ای از دل برکشید و رودابه نیز شیون‌کنان موی سپید بگشود و رخ بخراشید. زواره و فرامرز ببر بیان را از تن رستم گشودند و همه طبیبان و دانایان سیستان بر درگاه گرد آمدند. زالِ فرزانه رخ بر زخم‌های رستم می‌مالید و اشک می‌فشاند که چرا در پیری باید شاهد نزار بودن فرزند خویش باشد. رستم سر برداشت و پدر را گفت که اندوه سود ندارد چرا که این سرنوشتی تقدیرشده از آسمان بود؛ اما کاری بس دشوارتر در پیش است، زیرا اسفندیار جز به بندگی و زنجیر خرسند نمی‌شود. رستم از نبردهای گذشته، فرو افکندن دیو سپید و تیرهایی که بر سندان می‌نشست سخن گفت، اما اعتراف نمود که تیر و تیغش بر تن اسفندیار و جوشن پرنیانی‌اش کمترین اثری نداشته است. تهمتن اندیشه گریختن و ترک زابلستان را در سر می‌پروراند تا شاید اسفندیار از کین‌جویی دست بردارد. اما زال سپیدموی او را دلداری داد و یادآور شد که برای هر دردی در این جهان چاره‌ای است مگر مرگ؛ پس زمان آن رسیده تا با سوزاندن پر سیمرغ، آن پرنده همایون و حکیم البرز را به یاری فراخواند تا چاره این گره فروبسته شود.