شب‌هنگام، اسفندیار بر فراز کوه آتشی سهمگین برافروخت که شراره‌هایش آسمان را سوزاند و به هوا رفت. دیده‌بان ایرانی چون آتش شبانه و دود روزانه را بر فراز تیغه‌ها دید، شادمان و شتابان چون باد به نزد پشوتن بازگشت و خبر پرتو افشانی آتش را رساند. پشوتن کیانی، خردمندانه اسفندیار را ستود که با تدبیر و فسون، حتی بر پیل و شیر پیشی می‌جوید، و آرزو کرد که چشم بد از وجودش دور باشد. سپس فرمان داد تا کوس و نای رویین بزنند و سپاه ایران چون ابری تیره به سوی دژ رویین تاختن برد.
چون گرد و غبار دشت، خورشید درخشان را پوشاند و خبر هجوم ایرانیان به دژ رسید، ارجاسپ شهریار توران هراسان شد. نام اسفندیار چون کابوسی در سراسر دژ طنین‌انداز گردید. ارجاسپ جامه رزم پوشید و طرخان دلاور را با ده هزار مرد جنگی گسیل داشت تا بر ماهیت سپاه بتازند. طرخان با ترجمانی پیش آمد و سپاهی آراسته با درفش سیاه پلنگ‌پیکر دید که در قلب آن، پشوتن با گرز و باره اسفندیار چنان جلال و ابهتی داشت که همگان او را شاهنشاه ایران می‌پنداشتند.
نبرد هولناکی درگرفت و آسمان از نیزه‌ها و تیرها تیره‌وتار گشت. نوش‌آذر، گرد جوان ایرانی، به میدان تاخت. طرخان بر او تاخت تا سرش را ببرد، اما نوش‌آذر تیغ برکشید و طرخان را از کمر به دو نیم ساخت. با افتادن طرخان، دل کهرم تورانی از بیم لبریز شد. کهرم سراسیمه به دژ بازگشت و به ارجاسپ گفت که اسفندیار با همان نیزه گنبدان‌دژ فرا رسیده است. ارجاسپ کینه کهن در دلش تازه شد و فرمان داد تمام سپاه توران از دژ بیرون ریزند، ایرانیان را محاصره کرده و هیچ یک را زنده نگذارند.