چون شبِ پیروزی سپری شد و سپیده‌دم بامدادان پرتو ارغوانی خویش را بر سقف لاجوردی آسمان افشاند، سه پرنس فرخنده شاهنشاهی از خواب برخاستند. آنان جامه رزم و رزم‌گاه بگذاشتند، خویشتن را به آیین کیانی بیاراستند و موبدان دانا را در رکاب خویش خواستند. سپس با لشکری خورشیدچهر و گردانی چون چرخ گردون، به سوی کاخ شاه یمن به راه افتادند.
چون سرو، شاه یمن، از نزدیک شدن این شاهزادگان دلاور آگاه گشت، سپاه خویش را چون پرهای آراسته تذرو بیاراست و انبوهی از بزرگان و خویشاوندان را به پیشواز روانه ساخت. مردم یمن، از زن و مرد، به خیابان‌ها ریختند؛ گوهر و زعفران بر سر و روی شاهزادگان می‌افشاندند و مشکِ ناب را با میِ گلگون درمی‌آمیختند، چنان‌که یال اسبان از عطریات تر شد و دینارهای زرین زیر سم اسبان پراکنده گشت.
شاه یمن بزمگاهی باشکوه برپا ساخت و همه نامداران و بزرگان را گرد آورد. آن‌گاه درِ گنج‌های کهن خویش را گشود و سه دختر خورشیدچهر خود را—که بسان باغ بهشت آراسته بودند و هیچ موبدی سروبنی به زیبایی آنان ندیده بود—پیش آورد و به سه شاهزادۀ دلیر سپرد. اگرچه در دل شاه یمن از جدا شدن دخترانش اندوهی نهفته بود و زیر لب از گردش روزگار ناله می‌کرد، اما در حضور جمع موبدان بانگ برآورد که این سه ماهتاب درخشان را بر پایه آیین و داد به سه شهریار گیتی می‌سپارد تا آنان را چون دیده پاس دارند و در کنف مهر خویش گیرند.
پس بار مسافران بر پشت هیونان مست و گردن‌کش بسته شد و عماری‌های جواهرنشان یک‌به‌یک قطار گشتند. یمن از پرتو گوهرهای درخشان روشنی گرفت و سه شاهزاده بینادل و همسرانشان با دلی شاد و گنجی بیکران، راه دیار خویش پیش گرفتند تا به نزد فریدون‌شاه بازگردند.