چون خورشید پشت کوهسار غروب کرد و شامگاه چون چادری آبنوسی بر جهان سایه افکند، غوهای رزم خاموش گشت تا دگر بار سپیده‌دم سر برآورد. با برآمدن آفتاب چون چشمه‌ای زرین، بانگ نای و کوس از هر دو سپاه برخواست و رزمگاهی خونین پدید آمد. قیصر روم سپاه خویش را بیاراست؛ فرزندش سقیل را بر میمنه گماشت و خود بر میسره در میان فیلان و کوس‌های جنگی قرار گرفت.
در این میان، گشتاسپ همچون اژدهایی خروشان از صف بیرون جهید. الیاس چون قامت و شکوه گشتاسپ را دید، به بزرگان خویش گفت که شگفت نیست اگر قیصر از من باژ می‌طلبد؛ چرا که چنین اژدهای جنگاوری را بر آستان خویش دارد! پس هر دو تکاور اسپ انگیختند و تیر و نیزه بر یکدیگر گشودند. گشتاسپ با نیزه‌ای سهمگین جوشن الیاس را خست و او را همچون مستان از زین بر زمین افکند، دستش را گرفت و او را کشان‌کشان از پیش سواران دشمن گذراند و به قیصر سپرد.
پس از آن، گشتاسپ چون بادی تند بر بقیه لشکر الیاس تاخت و آنان را در هم شکست. چون رومیان این پیروزی بی‌همتا را دیدند، فریاد شادمانی برآوردند. قیصر که این دلاوری حیرت‌انگیز را دید، از لشکریان پیش آمد، سر و چشمان گشتاسپ را بوسه داد و یزدان پاک را سپاس گفت. پس از آن، شادمانه بازگشتند و کلاه کیان بر سر آن پهلوان نامدار نهادند و مردمان روم با هدیه‌ها و نثارهای فراوان به درگاه آن شهریار دلیر شتافتند.