لهراسپ، شهریار ایران، دیرزمانی اندوهگین و ژرف در اندیشه فرو رفت. چون گزارش شگفت‌انگیز پهلوانی‌های آن جوان ناشناس در کشور روم—کشتن اژدهای مهیب و شیر ژیان و همسری با کتایون—به گوشش رسید، دریافت که آن فرزانه دلاور جز فرزندش گشتاسپ نمی‌تواند بود. پس برادر هم‌رزم و خردمند خویش، زریر سپهبد را به حضور فراخواند و گفت که هیچ درنگ روا نیست؛ باید شتابان چاره‌جویی کرد. لهراسپ بفرمود تا گران‌بهاترین نشان‌های پادشاهی—تخت شاهوار، کفش‌های زرین، تاج کیانی و درفش فرخنده کاویانی—را بردارند تا گشتاسپ را بر تخت شهریاری بنشانند.
اما شاه ایران برای حفظ هیبت و شکوه پادشاهی، به زریر دستور داد تا لشکری آراسته و کینه‌جو بردارد و تا مرز حلب پیش تازد و بر لشکریان آواز جنگ سر دهد. زریر ستوده فرمان دادار و شاه را گردن نهاد و لشکری گران از بزرگان و آزادگان ایران‌زمین—از نژاد کی‌کاووس، گودرز کشواد، و دودمان زرسپ، همچون بهرام شیرگیر و ریونیز دلاور—گرد آورد. لشکریان ایران چون آتش سرکش آذرگشسپ شب و روز تاختند و آرام نگرفتند تا به مرز حلب رسیدند. در آنجا درفش همایون کاویانی را برافراشتند و خیمه‌ها و سراپرده‌ها برپا ساختند.
زریر فرماندهی سپاه را به بهرام گردنکش سپرد و خود به سان فرستاده‌ای خردمند، همراه با پنج تن از بزرگان و هوشمندان ایران به سوی کاخ قیصر شتافت. چون به درگاه قیصر رسیدند، باریافتند. در کاخ، قیصر دژم‌روی نشسته بود و قالوس و گشتاسپ نیز در کنارش بودند. زریر چون سروی بلند قامت درآمد، بر نشستگاهی ارجمند جای گرفت و آیین درود و پوزش به‌جای آورد. قیصر نگران از رفتار ایرانیان با گشتاسپ گفت: «چرا حال این جوان فرخ‌زاد را نمی‌پرسی و دادگری پیشه نمی‌کنی؟» زریر پاسخ داد که این بنده از بندگی شاه سر پیچید و گریخت و اکنون در اینجا چنین پایگاهی یافته است. گشتاسپ این سخن بشنید اما هیچ نگفت، گویی هرگز نام ایران را نشنیده است.
سپس زریر پیام تند و سهمگین لهراسپ را به قیصر ابلاغ کرد: «اگر دادگر سر از داد نپیچد، باید بداند که لهراسپ پیام داده که اگر گشتاسپ بازنگردد، نشستگاه ما روم خواهد بود و کسی را در ایران باقی نخواهیم گذاشت! جنگ را آماده ساز و درنگ مکن، چرا که ایران زمین خزر نیست و لهراسپ الیاس نیست که در برابر تو سر فرود آورد.» قیصر از این تهدید گران نترسید و پاسخ داد که برای نبرد آماده است و چنگ خویش را در جنگ خواهد آزمود. زریر از پاسخ سرسختانه قیصر غمگین و اندوهگین شد و در اندیشه‌ای دراز فرو رفت.