چون خواسته‌های اهرن برآورده گشت و گشتاسپ مهیای نبرد شد، به سوی دریا و کوه سقیلا راند. سپیده‌دمان که خورشید سنان زرین خویش را بر چرخ گردون برکشید، جهانجوی دلاور، گشتاسپ، گام بر دامنه کوه سقیلا نهاد؛ جایگاهی مخوف که آرامگاه اژدهای سهمگین و آتشین‌دم بود. اهرن و هیشوی از بیم دمان هیولا، لرزان پس کشیدند و دور ایستادند. چون اژدها آن پهلوان کیانی را بدید، نعره‌ای رعدآسا برآورد و دم‌کشان به سوی او تاخت. گشتاسپ ترگ رزم بر سر استوار کرد، تیر خدنگ بر کمان نهاد و بارانی از تیر بر پیکر هیولا باریدن گرفت. آن‌گاه که اژدها دهان فرخنده‌اش را گشود تا او را ببلعد، پهلوان خنجری آبدیده و تیز در دهان اژدها جای داد. هیولا تیغ را فرو بلعید و دندان‌های تیزش بر خنجر بران بنشست. زهر و خون سهمگین از دهان اژدها روان شد و کوه را شست. گشتاسپ تیغ گران برآورد و بر سر اژدها فرود آورد چنان‌که مغزش بر سنگ سخت فرو ریخت.
گشتاسپ از باره فرود آمد، دو دندان بزرگ اژدها را از فک او برکند، تن و سر در آب شست و بر خاک افتاد و جهان‌آفرین پیروزگر را نیایش کرد که او را بر چنین هیولایی ظفر داد. آن‌گاه با دلی پردرد از غریبی خویش یاد کرد و نالید که لهراسپ و زریر گمان می‌برند او مرده است. سپس خنجر خونین بربست و به نزد هیشوی و اهرن بازگشت. دندان‌های اژدها را نهان ساخت و افتخار ظاهر را به اهرن واگذارد. اهرن تن اژدها را بر گردون بست و به پیشگاه قیصر روم برد. قیصر از دیدن هیولا شگفت‌زده شد و جشنی بزرگ بیاراست و دخترش را به اهرن سپرد.
روزها گذشت و کتایون همسر خویش، گشتاسپ را غمزده یافت و او را پند داد تا به میدان چوگان و تیراندازی قیصر رود. گشتاسپ به میدان آمد، چوگان ربود و چنان بر گوی کوبید که گوی در آفاق ناپدید شد. سپس کمان کشید و تیرهایی زد که هوش از سر سواران و بزرگان روم ربود. قیصر سوار شگفت‌انگیز را پیش خواند و نژادش را پرسید. گشتاسپ راز خویش و فریبکاری میرین و اهرن را آشکار ساخت و دندان‌های گرگ و اژدها را نشان داد. هیشوی نیز گواهی داد. قیصر سراپا پوزش گشت، کتایون و گشتاسپ را به کاخ بازگرداند و گشتاسپ—که خود را «فرخ‌زاد» می‌نامید—را بر تخت نشاند، افسر شاهی بر سرش نهاد و فرمان داد تا همگان از او اطاعت کنند.