چون خورشید بر گنبد لاژوردین آسمان چادری از دیبای زرین گسترانید، بانگ دیده‌بان از فراز کوه برخاست و گودرز سپهسالار را از غبار فشرده‌ای که آسمان را تیره ساخته بود آگاه کرد. گودرز پیر با دلی پردرد و نگران به سوی سپاه تازه وارد تاخت و ناگاه درفش شاهوار فریبرز کاووس را بازشناخت. گودرز از باره فرود آمد و فریبرز را بربر کشید؛ هر دو بر کشته‌شدگان خاندان خویش و جوانان گودرزی اشک خونین افشاندند. فریبرز گودرز را تسلی داد و مژده آورد که رستم دستان با سپاهی شتابان در راه است و فرمان داده تا فرماندهان تا رسیدن درفش اژدهاپیکرش از شتاب‌زدگی در نبرد بپرهیزند.
در لشکرگاه توران، دیده‌بانان خبر رسیدن سپاه کمکی ایران را به خاقان چین و پیران ویسه رساندند. در این میان، کاموس کشانی، دلاور تنومند و کینه‌توز، گام پیش نهاد و با لاف و غروری شگفت‌انگیز خاقان را دلداری داد. او رستم را خواری ناچیز خواند و سوگند یاد کرد که پیلتن سیستان را به تنهایی در دام افکند و پیکرش را بر خاک اندازد. پیران ویسه از این سخنان جسورانه شادمان گشت و آفرین خواند. هنگامی که خبر نزدیک شدن رستم به طوس رسید، سپهبد ایران بر برفراز کوه هماون خروشید و یاد نبردهای حماسی رستم در مازندران را زنده ساخت و سپاه ناتوان‌گشتهٔ ایران را به پایداری و نبردی پیروزمندانه فراخواند.