پس از پیکاری جانکاه و دادن تلفاتی سنگین، طوس سپهبد، کینه و خشم را با تدبیر بیامیخت و دستور عقب‌نشینی به سوی کوهسار هماون را صادر کرد. سپاه ایران دل‌شکسته و سوگوار، پیکرهای هم‌رزمان بر خاک افتاده را یاد می‌کردند و با لبانی خشکیده و دیدگانی پرخون، شب و روز راه می‌پیمودند. چون به دامنه کوه صخره‌ای هماون رسیدند، طوس رو به گیو دلاور کرد و او را پس از سه روز رزم و بی‌خوابی به آسایش فراخواند تا با نیروهایی تازه‌نفس بر فراز کوه سنگر گیرند و مراقبت از دشت را به بیژن بسپارند.
ایرانیان خستگان و زخمیان را بر فراز صخره‌ها جای دادند و دیده‌بانان و طلیعه‌داران را در شکاف‌ها و بازوهای کوه گماشتند. طنین زنگ دیده‌بانان و خروش پاسداران چنان در کوهستان پیچید که گویی سنگ‌های هماون به جوش آمده‌اند. با دمیدن سپیده‌دم و برآمدن خورشید، دشت زیر پای کوه چون دریایی خروشان به نظر می‌رسید.
در آن سوی دشت، چون تورانیان رزمگاه را خالی از سپاه ایران یافتند و تنها خیمه‌های تهی را دیدند، آوای شادی از لشکرگاه پیران برخاست. پیران ویسه، سپهسالار توران، با بزرگان و موبدان به مشورت نشست. پیران بر آن بود که باید شکیبایی ورزید تا سپاه بیکران افراسیاب فراز آید؛ اما هومان، پهلوان جوان و پرشور تورانی، با دلیری مخالفت کرد. هومان هشدار داد که اگر به ایرانیان مهلت داده شود، آنان با سپاه کی‌خسرو پیوند خواهند خورد و چه بسا رستم دستان از زابلستان به یاری‌شان بشتابد که در آن صورت، کار بر توران سخت و تیره خواهد شد. او تاکید کرد که باید هم‌اکنون تاختن برد و درفش کاویانی و فرماندهان ایران را به چنگ آورد.
پیران رای هومان را پسندید و فرمان پیشروی داد. او نخست لهاک را با دوصد سوار بادپا فرستاد تا از موضع ایرانیان خبر آورد. لهاک چون به نزدیکی هماون رسید، آوای پاسداران و زنگ کوهستان را شنید و دریافت که ایرانیان بر بالای کوه هماون سنگر گرفته‌اند و راه را بر هر گزندی بسته‌اند.