چون چادر قیرگون شب بر سراسر گیتی فرو افتاد و اختران ناهید و بهرام و تیر در تاریکی گنبد دوّار پنهان گشتند، دیدهبان سپاه ایران شتابان و رنگپریده به نزد طوس سپهبد آمد و مژده داد که لشکری گران از سوی شهریار ایران به یاری فرا رسیدهاست. طوس با شنیدن این خبر لبخند بر لب آورد و رو به نامداران گفت: «اکنون که یاری از راه رسیده، نه با شتاب بیهوده جنگ کنیم و نه بیجهت درنگ ورزیم که به نیروی دادار جهانآفرین، پیلتن دلاور (رستم) به پایمردی ما خواهد آمد.» از این مژده، روشنی و شادمانی بر دل پیر و جوان نشست و طلایهداران به دشت نبرد تاختند.
با برآمدن خورشید جهانتاب، خاقان چین انجمنی بیاراست و زمین را به دیبای چین و گوهرهای گرانبها بیاراست. او رو به پیران ویسه کرد و گفت: «امروز نباید روز را به درنگ گذراند؛ باید با گردنکشان و نامداران به میدان رویم و کینهجویی ایرانیان را به چشم ببینیم.» پیران شاه چین را ستود و رای او را پذیرفت. پس صدای کوس و کرنای از پردهسرای برخاست و سپاهی عظیم، آراسته به فیلان زرینزین و درفشهای سرخ و زرد و بنفش چون بازار چین، به دشت کارزار درآمد.
چون ایرانیان سپاه گران توران و چین را دیدند، کمر به رزم بستند و گیو درفش همایون کاویانی را برافراشت. از سوی دیگر، کاموس و منشور و خاقان چین و بیورد و شنگل بر ستیغ کوه هماون برآمدند تا لشکرگاه ایران را نظاره کنند. خاقان از دیدن شکوه و همبستگی ایرانیان به شگفت آمد و هنرشان را ستود. پیران نیز گواهی داد که هرگز سوارانی بدین مردانگی و دلیری ندیدهاست و پیشنهاد کرد: «سه روز سپاه را آسوده داریم و سپس رزمآوران را دو نیمه کنیم؛ نیمهای از بامداد تا ظهر با ژوپین و تیر بجنگند و نیمهای دیگر تا غروب کارزار کنند و در شب تیره، آسودگان را بر سرشان فرستیم تا امان از ایشان بگیریم.»
اما کاموس کشانی این رای خردمندانه را خوار شمرد و با غروری سرکش بانگ برآورد: «این گونه درنگ و تردید شایسته ما نیست! ما باید یکباره حمله آوریم و کوه و دشت را بر آنان تنگ سازیم؛ به ایران زمین بتازیم و نه تاج و تخت بگذاریم و نه بر و بوم! نباید فرصت داد که سپیدهدم رهایی یابند؛ فردا باید تلهایی از کشتههای ایرانیان بر کوه برافرازیم.» خاقان چین که فریفتهٔ سرکشی کاموس شده بود، رای او را برتر دانست و پهلوانان همه بر نظر کاموس همداستان شدند. پس سران توران و چین تمام شب را به آراستن لشکرگاه برای نبردی مرگبار گذراندند.