چون قاصد هومان به پیران ویسه رسید و گزارش نبرد را بازگفت، خشم و التهاب در نهاد سپهسالار توران زبانه کشید. او مهلت درنگ نداد؛ در سیاهی شب، هنگامی که دیدگان از خواب گران پر بود، سپاه خویش را چون سیلی خروشان روانه ساخت. با بردمیدن خورشید و کنار زدن چادر قیرگون شب، گرد رزمندگان بر دامنه کوه هماون نشست و فرشته روشنایی از انبوه غبار ناپدید گشت.
پیران هومان را بر جای خویش بداشت و خود با دلی لبریز از کینه و زبانی تند به پیشتاز ایران، طوس نوذر، نزدیک شد. فریاد برآورد که ای دارنده فیلان و گرزهای گران، پنج ماه است که خویشتن را در این نبرد بی‌پایان خسته ساخته‌ای و سر سروران خاندان گودرز را به باد داده‌ای! اکنون چون بز کوهی بر فراز ستیغ کوه پناه گرفته‌ای، اما بدان که از دام بلا رهایی نخواهی یافت. طوس با مناعت طبع و صلابت جواب داد که سخنانت جز فسوس و دروغ نیست؛ تو خود بانی آتش کین‌خواهی سیاوش بودی و اکنون که آذوقه در دشت تنگ شد، ما به کوه هماون آمدیم. به زودی کیخسرو با رستم و زال و لشکری بیکران از راه می‌رسد و طومار توران را درمی‌نوردد.
پیران پس از این گفت‌وگو، لشکریان توران را بر گرد کوه گماشت و تمام راه‌های علف و آذوقه را بر سپاه ایران بست. هومان خواستار هجوم فوری بود، اما پیران پیر و کیاس، باور داشت که سپاه گرسنه و محصور ایران بدون نبرد تسلیم خواهد شد و نیازی به ریختن خون سواران نیست. اما در اردوگاه ایران، گودرز خردمند به طوس هشدار داد که بیش از سه روز آذوقه باقی نمانده است؛ نشستن و منتظر مرگ ماندن شایسته پهلوانان نیست. گودرز پیشنهاد داد تا با تاریک شدن هوا، سواران برگزیده از کوه فرود آیند و شبیخونی بس مرگبار بر لشکر غافل توران زنند. طوس سخن گودرز را پذیرفت و فرماندهی جناحین سپاه را به بیژن، شیدوش و خراد سپرد و درفش کاویانی را به گستهم داد تا برای نبرد نهایی جان بر کف نهند.