در میان سپاهیان توران، افسونگری به نام بازور می‌زیست که در نیرنگ و جادوگری استاد بود و زبان‌های چینی و پهلوی را نیک می‌دانست. پیران ویسه که در رزمگاه ایرانیان را سخت پایدار دید، بازور را فراخواند و فرمان داد تا بر ستیغ کوه برآید و جادویی بسازد تا برف و سرمایی کشنده بر رزم‌آوران ایران فرو بارد. بازور به بالای کوه شتافت و ناگاه ابری تیره و زمستانی سهمگین دشت را فرا گرفت. باد و برف بر ایرانیان باریدن گرفت و چندان سرما چیره گشت که نیزه‌داران دستانشان بر دسته سلاح‌ها فسرده شد و قدرت نبرد از ایشان سلب گردید.
پیران که فروماندگی سپاه ایران را دید، به هومان و لشکر خویش فرمان حمله‌ای سراسری داد. هومان مانند دیوی ژیان بر ایرانیان بی‌دفاع تاخت و کشته‌های فراوان بر جای نهاد. دشت رزم به دریایی از برف و خون مبدل شد و سواران ایرانی بر خاک افتادند. در این میان، دلاوران ایران و سپهداران گودرز و طوس رو به درگاه ایزد بی‌همتا آوردند و با دلی پردرد فریاد برآوردند که ای پروردگار دادگر، تو که داناتری از هر اندیشه و تواناتری از آتش و زمهریر، فریادرس ما باش و ما را از این طلسم نابودکننده برهان.
در همان هنگام، مردی دانش‌پژوه به نزد رهام آمد و ستیغ کوهی را که بازور بر آن ایستاده بود و جادو می‌نمود، نشان داد. رهام، پهلوان دلاور، دامن زره بر کمر زد و پیاده بر فراز آن کوه دشوار برآمد. بازور جادوگر چون او را دید، با گرز پولادین چینی به نبردش آمد، اما رهام مهلتی به او نداد؛ تیغ تیز برکشید و دست جادوگر را از تن جدا ساخت. با افتادن دست بازور، تندباد و برف از میان رفت، ابرهای تیره پراکنده شدند و خورشید بار دیگر بر دشت رزم تابید.
رهام از کوه فرود آمد و دست بریده جادوگر را بر زین اسب بست و داستان افسون را برای پدرش گودرز بازگفت. اما زمانی که ایرانیان به میدان نبرد نگریستند، دشت را پر از پیکرهای بی‌سر و خونین یاران خویش یافتند. گودرز از شدت غم خروش برآورد و بر مرگ فرزندان و نوادگان خویش مویه کرد. طوس و گودرز همدل شدند تا باقی‌مانده سپاه را گرد آورند و به سوی کوه هماون عقب‌نشینی کنند. آنان موکب سپاه را بر فراز کوه هماون پناه دادند و پیکی تندرو به نزد کی‌خسرو فرستادند تا از شاه بخواهند تا جهان‌پهلوان رستم را با سپاهی تازه به یاری آنان بفرستد، چرا که در غیر این صورت، نامی از پهلوانان ایران بر جای نخواهد ماند.