چون کی‌خسرو شاه جهان‌آفرین را سپاس گفت و با رستم تهمتن در باب رزم توران به رایزنی نشست، شب به پایان آمد و سپیده دمید. سپهدار طوس با گیو، گودرز و بزرگان ایران به درگاه شهریار آمدند. کی‌خسرو بر پای خاست و درفش همایون کاویانی را به رسم کیان بر دست طوس نهاد و روزی فرخنده را برای بیرون شدن سپاه برگزید.
سپاهی آراسته چون کوهی سیاه از برابر دیدگان بیدار شاه گذشت. گردِ سمِ اسبان خورشید را در ابر نهان ساخت و بانگ گاو‌دم و طبل رزم زمین را به جوش آورد. طوس بر پیلی پیروزه مهد برنشست و درفش بنفش‌گون کاویانی بر فراز لشکر به اهتزاز درآمد تا سپاه ایران به لب رود شهد رسید.
چون خبر به پیران ویسه رسید، دژم‌دل و شتابان با سواران گزیده خویش به کرانه دیگر رود آمد تا نیروی ایران را ارزیابی کند. پیران فرستاده‌ای چرب‌زبان نزد طوس فرستاد و نیکی‌های خود در حق سیاوش و فرنگیس را یادآور شد و نالید که پاداش آن نیکی‌ها اکنون رنج و بلای جنگ گشته است. دل طوس از گفتار او نرم شد و پاسخ داد که اگر پیران پیمان ببندد و به شاه ایران بپیوندد، کی‌خسرو به پاس نیکی‌های گذشته‌اش او را تاج و پهلوانی خواهد بخشید.
اما پیران، گرچه ظاهر را به آشتی آراسته بود و سخن از تسلیم می‌گفت، مغزش از راستی تهی بود. او در نهان هیونی تیزرو به نزد افراسیاب فرستاد و راز داد که سپاه ایران با گردان نامدارش بر لب رود شهد خیمه زده‌اند و او با زبان‌بازی آنان را سرگرم ساخته است. پیران از افراسیاب خواست تا بی‌درنگ سپاهی گران بفرستد تا ریشه ایرانیان را برکنند. افراسیاب با شنیدن این پیام، بزرگان توران را گرد آورد و لشکری بیکران به یاری پیران گسیل داشت.