زمانی که دستان سخن‌پیرای حماسه‌سرا برای آغاز سرودن این نامه سرآمد برکشیده شد، سالاری بلندپایه و آزاده پا به میان نهاد؛ جوانمردی برخوردار از گوهر پهلوانان، خردمند، بیدار و دارنده روانی پاک و تابناک. او خداوند رأی، آزرم، گفتار نیکو و نوای نرم بود. پس حماسه‌سرا را نواخت و پشتیبانی خویش را ارزانی داشت و او را بسان سیبی تازه در پناه خویش از تندبادهای زمانه امان داد، چنان‌که شاعر خاکی از برکت کرم و حمایت او تا اوج کیوان برکشیده شد. در چشمان آن آزاده، سیم و زر با خاک سیه برابر بود و جوانمردی و وفاداری از فروغ شخصیت او آبرو می‌یافت.
اما افسوس که آن سرو بلندقامتِ گلشنِ آزادگی، به ناگاه از میان انجمن رخت بربست و گرفتار چنگال اهریمن‌خویان و نهنگان مردم‌کش گشت، بی‌آنکه نشانی از زیستن یا مرگش بر جای ماند. دل سخن‌ور از رنج انهدام آن یار گران‌مایه، لرزان و ناامید گشت؛ اما اندرزِ آن سالار را آویزه گوش ساخت تا روان خویش را از تیرگی به سوی دادگری گرداند و این طومارِ شکوهمندِ شهریاران را به نام پادشاه بزرگ ایران به پایان رساند.