در آن هنگام که گستهم و بندوی در آذرگشسپ مقام داشتند، آشوب و شتاب روزگار آنان را بر آن داشت تا پیک تیزپایی را سوار بر دو اسب تازه‌نفس کنند و شبانه روانه دارند. هدف آن بود که فرستاده، پنهان از چشم دشمنان، خود را به شاهزاده خسروپرویز برساند و اخبار تازه ایران‌زمین را به گوش او برساند.
چون شب تیره رو به پایان نهاد، فرستاده به حضور خسرو رسید و هر آنچه از آشوب و هرج‌ومرج بغداد دیده بود، بازگفت. خسرو با شنیدن خبر نابهسامانی‌ها و بلاهایی که بر سر ملک آمده بود، رخسار جوانش چون گل شنبلید زرد شد. خسرو در اندیشه فرو رفت و با خود گفت: هر آن‌کس که از شاهراه خرد منحرف شود و با تندی نادانی بتازد، از گردش چرخ گردون هراسی به دل راه نمی‌دهد و سرانجام زندگی‌اش بی‌حاصل خواهد شد. اگرچه شنیدن این اخبار تلخ، خواب و خوراک را بر من چون آتش سوزان کرد، اما بدان هنگام که پدرم دست به شمشیر برد، من بزرگان ایران را گرد نیاوردم تا در برابرش بایستند. اکنون نیز خود را بنده‌ای رام برای او می‌دانم و هر چه بفرماید سراپا گوشم.
پس خسرو بی‌درنگ، با دلی داغدار اما عزمی همچون آتش، در رأس سپاه خویش براه افتاد. لشکریانی نامدار و رزم‌آور از بردع و اردبیل فوج‌فوج گرد آمده بودند و به همراه او می‌تاختند. از ارمنستان نیز سپاهی گران همچون بادِ وزنده به یارای پور شاه شتافتند. چون خبر به بغداد رسید که وارث تاج‌وتخت کیانی فراز آمده است، مردم شهر را آرامشی فراگرفت و خسرو از این خشنودی و آرامش شهریاران، به کام دل رسید. بزرگان و سرشناسان بغداد، به استقبال شاهزاده آمدند و در پیشگاه او تختی از عاج و طوقی زرین همراه با تاجی پرمایه نهادند.
خسرو با دلی آکنده از غم وارد شهر شد و با آهی سرد و دردی بیکران به دیدار پدر خویش شتافت. جهان‌سرای گذرایی است که گنبد تیزگردش دم سازگاری ندارد؛ به یکی تاج شاهی و کامروایی می‌بخشد و دیگری را در دریا خوراک ماهیان می‌سازد؛ یکی را برهنه و بی‌نوا بدون خواب و پناه رها می‌سازد و دیگری را غرق در شهد و شیر و جامه خز و دیبا می‌پوشاند، اما سرانجام هر دو خفته در خاک و گرفتار دام مرگ خواهند شد.