پس از جان‌باختن پیروز در رزمگاه هیتالیان، فرزندش بلاش یک ماه تمام در اندوهی گران نشست؛ سر به خاک غم فرو برد و رخسار از زاری بپراکند. چون روزگار سوگواری سر آمد، موبد موبدان و بزرگان خردمند ایران در ایوان شاهی گرد آمدند، اندرزهای سودمند و راهگشا بر او خواندند و او را بر تخت کیانی نشاندند و زر و گوهر فراوان بر سرش افشاندند.
بلاش، چون بر تارک پادشاهی نشست، رو به پهلوانان و دانایان آورد و گفت: «بزرگی شما نزد من آن‌گاه آشکار می‌شود که اندیشهٔ تاریک مرا به فروغ داد و خرد روشن سازید. هر که در گیتی نیکی ورزد، بکوشد تا پیمان و رای ما استوار ماند. اگر بدسگالی سر برآورد، نخست او را به اندرز توانگر می‌سازم و اگر نپذیرفت، از خونش افسری عبرت‌انگیز خواهم ساخت. بر من است که ریشهٔ ستمکاران را برکنم و پناه زیردستان باشم.» بزرگان آفرین‌ها خواندند و خشنود از پیشگاهش بیرون رفتند.
از دیگر سو، پیروز پیش از رفتن به جنگ، نگهبانی تخت و کلاه و سرپرستی بلاش جوان را به پهلوانی نامور و آزموده به نام سوفزای واگذار کرده بود. سوفزای، جهاندیده‌ای خردمند و شیردل از شهر شیراز و مرزبان زابلستان، بست، غزنین و کابلستان بود. چون خبر فاجعه‌بار شهادت پیروز به سوفزای رسید، اشک از مژگانش فرو چکید، جامهٔ پهلوی بر درید و با دلیران به ماتم نشست. او که نمی‌توانست لکهٔ این ننگ و کینه را بر تارک ایران برتابد، کوس جنگ نواخت و لشکری صد هزار نفره از شمشیرزنان کینه‌جو و کارآزموده گرد آورد.
سوفزای نامه‌ای پردرد به بلاش نوشت؛ از مرگ ناگزیر جهان‌جویان و شاهان کهن همچون جمشید، کی‌قباد و کی‌خسرو یاد کرد و شاه جوان را به شکیبایی فراخواند. سپس اعلام داشت که به فرمان شهریاری، آراسته به سلاح و کینه از زابلستان به سوی مرو می‌تازد تا انتقام خون پیروز را از خوشنواز بگیرد، چنان‌که مهر و ماه در چرخ گردان بر این کین‌خواهی بنالند. او لشکر خویش را چون شهپرزور تذرو آراست و گام در راه رزم نهاد.