چون بزرگان و سران ایران‌زمین از آشفتگی روزگار و بیم تاخت‌تاز بر مرزها به تنگ آمدند، گرد هم آمدند تا برای رهایی از این رنج گره‌گشایی کنند. ایشان از میان خویش فرستاده‌ای هوشمند، سخن‌دان و فرزانه به نام جوانوی را که در دبیری و بینادلی سرآمد بود برگزیدند تا پیام ایرانیان را به دشت نیزه‌وران و به درگاه منذر، پادشاه عرب، برساند. جوانوی با نامه‌ای آکنده از عتاب و یادآوری دادگری الهی روانه گشت؛ نامه‌ای که منذر را از بیداد و غارت بر حذر می‌داشت و او را به شکوه روزگار کهنسالی و بیم از داوری پروردگار فرا می‌خواند.
چون جوانوی بر منذر درآمد و پیام سران را بازگفت، پادشاه عرب او را به سوی شاهزاده جوان، بهرام گور، راهنمایی کرد و همراه او نامداری فرستاد تا فرستاده ایرانیان خود با شاهنشاه سخن گوید. چون جوانوی گام در بارگاه بهرام نهاد و بر آن قامت برافراشته، سینه و یال پیلتن، و فرّ کیانی که از سیمای بهرام می‌درخشانید بنگریست، چنان شگفت‌زده و مبهوت گشت که هوش از سرش پرید و سخن و پیامی که بر عهده داشت سراسر از یادش کاسته شد. بهرام که حیرت و سرگشتگی فرستاده را دریافت، با مهربانی او را بنواخت، خشم و بیم را از دلش زدود و او را بر تخت خویش در کنار خود جای داد.
پس از آن، بهرام دبیری دانادل را همراه جوانوی ساخت تا پاسخی شایسته به منذر بنویسد. جوانوی که با چشم خویش شکوه‌مندی بی‌مانند و شایستگی بهرام گور را برای تاج و تخت ایران دیده بود، چون نزد منذر بازآمد، رای روشن خویش را آشکار ساخت. او منذر را پند داد که راه نبرد و کینه‌توزی را ببندد و بهرام گور را نه با لشکر جنگی و کشاکش، بلکه همچون شهریاری والا با یوز و باز شکاری به ایران‌زمین همراهی کند تا با خردمندی و بخشش، دل بزرگان ایران به دست آید و پادشاهی بی رنجِ نبرد بر بنیاد داد استوار گردد.