روزگاری که بهرام در دربار پدر خویش، یزدگرد بزه‌گر، به سر می‌برد، آیین بر آن بود که شاهزادگان در بزمگاه‌های شاهی دست بر سینه و بر پا ایستند. روزی از روزها، سنگینی خواب بر دیدگان بهرام فرود آمد و شاهزاده از فرط خستگی سست شد و لرزید. یزدگرد چون خفتن فرزند را دید، آتشی از خشم در درونش زبانه کشید و بانگی مهیب برآورد. بی‌درنگ دژخیم را فراخواند و فرمان داد که بهرام را از دیوان شاهی بیرون برند، تاج و کمر را از او بازستانند و او را در ایوان خویش به بند کشند تا دیگر رنگ رزم و نبرد و کلاه شهریاری را نبیند. یک سال تمام، بهرام در تنهایی و افسردگی خانه به سر برد و جز در سه جشن بزرگ سال—نوروز و مهرگان و جشن سده—که همگان در پیشگاه شاه صف می‌بستند، رخسار پدر را ندید.
پس از یک سال، طینوش، فرستاده خردمند قیصر روم، با گنجینه‌های گرانبها، بدره‌های زر، خراج و باژ روم و غلامان بسیار به درگاه یزدگرد آمد. شاهنشاه او را گرامی داشت و در پایگاهی سزاوار بنشاند. بهرام که این فرستاده بیداربار را دید، نهانی پیامی سوی او فرستاد و رنج خویش را بازگفت که چگونه به گناهی خرد از مهر پدر محروم گشته است. بهرام از طینوش خواست تا نزد یزدگرد شفاعت کند تا شاه او را ببخشد و به دایگانش در یمن بازگرداند، چرا که منذر برای او مهربان‌تر از پدر و مادر بود. طینوش پیام بهرام را پذیرفت و در فرصتی مناسب، با گفتار نرم و سنجیده خویش دل یزدگرد را نرم ساخت و رخصت آزادی و بازگشت بهرام به یمن را گرفت.
بهرام از رهایی خویش شادمان گشت، بخشش‌های فراوان به درویشان نمود و شبانه همراه با یاران و زیردستان خویش، چون بادی تندرو به سوی یمن شتافت. او یزدان را بر رهایی از بیم و هراس سپاس گفت. چون به مرزهای یمن نزدیک شدند، مردم شهر از مرد و زن و کودک به پیشواز آمدند. منذر و نعمان همراه با نیزه‌داران دلاور عرب به استقبال شتافتند. چون دو سپاه به هم رسیدند، گرد و غبار گردون را تیره ساخت. منذر و بهرام از اسب فرود آمدند و بهرام رنج‌ها و ستم‌های پدرش را بازگو کرد. منذر از داستان او اشک فرو ریخت و از طالع یزدگرد پرسید. بهرام پاسخی تلخ داد و گفت مباد که کسی از اختر شوم او یاد کند، چرا که هر که از راه خرد بپیچد، کیفر کردارهای ستمکارانه خویش را خواهد دید. منذر شاهزاده را با احترام و شکوه فراوان فرود آورد و بر مهر خویش افزود. از آن پس، بهرام باز در یمن به بزم و نخچیر و میدان چوگان و مشق رزم پرداخت و روزگار را به کامروایی گذراند.