چون اورمزد بزرگ بر تخت شاهنشاهی برآمد، امنیت و داد بر سراسر گیتی سایه افکند و دست ستمگران و بدخواهان چون چنگال گرگ از صید کوتاه گشت. او نخست ستایش و نیایش به درگاه دادار توانا و دانایی آورد که شب و روز، سپهر گردان و ستارگان درخشان همچون بهرام و کیوان و خورشید را بیافرید. شاه فرمانروایی خویش را بر پایه دادگری، افتادگی، پرهیز از کاهلی، دوری از بدخواهان و دهشمندی بی‌منت استوار ساخت. چون نه بهار بر پادشاهی او گذشت، روزگارش به تیرگی گرایید و رخسار چون گلنار او زرد گشت. شهریار جوان بیمار شد و جان به جان‌آفرین تسلیم کرد، در حالی که هیچ فرزند بزرگی بر جای ننهاده بود تا تاج کیانی بر سر نهد. مهتران و موبدان چهل روز در سوگ او جامه سیاه پوشیدند و تخت پادشاهی تهی ماند. تا آنکه موبد خردمند به شبستان شاهی درآمد و بانویی لاله-رخ و ماه‌پیکر یافت که فرزندی از گوهر شاهی در نهان داشت. با آگاهی از این مژده، امید به دل‌های ایرانیان بازگشت. بزرگان تاج زرین را بر فراز تخت آویختند و چون چهل روز بر آن بانو گذشت، کودکی خورشیدچهر متولد شد. موبد او را «شاپور» نامید و جشنی بس شکوهمند برپا ساخت. پهلوانان زرین‌کمر کودک چهل‌روزه را میان حریر پیچیدند و بر تخت پدر فرخنده‌اش نهادند در حالی که تاج زرین بر بالای سر او درخشش می‌نمود تا فرّه ایزدی بار دیگر بر ایران‌زمین بتابد.