شاپور، شهریار دادگر و بلندپایگاه ساسانی، سی سال و دو ماه بر سریر شاهی با فرّ و داد حکمرانی کرد. چون روزگار او به سر آمد و فرّه و اورنگ پادشاهی‌اش کم‌فروغ گردید، جانشین خویش اورمزد را به نزد بستر فراخواند. شاپور، فرزند جوان را که در میان تیرگی روزگار چون گلی در میان خارزار می‌درخشید، اندرزهای گرانمایه داد: او را به بیداری، جهان‌داری، گرامی داشتن کهنسالان و خردمندان باتجربه، و خواندن شبانه‌روزی کارنامه و دفتر جمشید سفارش کرد. او را به دادگری، بخشندگی، پشتیبانی از ناتوانان، افتادگی، و خودداری از تندی و آزار کم‌آزاران خواند؛ اندرزهایی که خود از پدرش اردشیر به یادگار داشت. چون پندها به پایان رسید، چهره شاپور به زردی گرایید و جان سپرد و دل اورمزد از غم و درد بدردید. آنگاه یادآوری سرنوشت جهان گذران پیش می‌آید که سپنج‌سرای فانی ارزشی ندارد و تنها تابوتی تنگ بهره آدمی است، و سرمایه واقعی، روی آوردن به یزدان پاک، روزی‌دهنده و رهنمای دو جهان، و درود فرستادن بر پیامبر اوست.