چون خبر شکست سپاه و تباهی روزگار به گوش سلم رسید، نگاه خویش را به پشت سر افکند؛ آنجا که بر فراز امواج دریا دژی بس حصین و سر به آسمان کشیده قرار داشت. سلم بر آن شد تا پناه بر آن دژ گردنکش برد و روزگار سختی را در پناه برج و بارویش بگذراند. اما قارن رزمجو، گوهرشناس رازهای نبرد، نیت سلم را پیش‌بینی نمود. او دانست که اگر پای سلم به آن دژ دریایی برسد، تسخیرش دهرها به طول خواهد انجامید؛ دژی که سر بر سحاب داشت و گنجینه‌های بیکران در آن نهفته بود.
قارن سپهسالار، بی‌درنگ چاره‌ای شگفت اندیشید. او انگشتر تور را که از پیکر بی‌جانش به غنیمت گرفته بود برداشت و راز خویش را تنها با گرشاسپ دلاور و شیروی شیر اوژن در میان گذاشت. چون شامگاه چون آبنوس بر آسمان سایه افکند و تاریکی بر دشت خیمه زد، قارن ادارهٔ سپاه را به شیروی سپرد و خود در تاریکی شب، ناشناخته به سوی دژ دریایی شتافت. او به شیروی فرمان داد تا با سپاهیان در نزدیکی دژ به انتظار بمانند و چون درفش همایون شاه بر فراز بارهٔ دژ برافراشته شد، یکباره حمله برند.
قارن به درگاه دژ رسید و دژبانِ ساده‌دل را بانگ زد. او خویشتن را فرستادهٔ تور خواند و نگین انگشتر تور را به عنوان مهر و نشان راستی پیش کشید و ادعا کرد که تور او را فرستاده تا دژ را برای ورود سپاهیان آماده سازد. دژدار بی‌خبر چون نشان تور را دید، درهای سنگین قلعه را گشود و پهلوان ایرانی را با گرمی پذیرفت. قارن تا سپیده‌دم خشم و کین خویش را نهان داشت؛ اما چون خورشید بر تیغ گنبد گردون دمید، درفش شاهنشاهی ایران را بر فراز دژ برافراشت و بانگ نبرد برآورد.
شیروی و دلیران ایران با دیدن درفش کاویانی، چون پرندگان شکاری به سوی قلعه هجوم بردند. درهای دژ گشوده شد و تیغ‌های بنفش در دل تاریکی و روشنی پگاه درخشان گشت. آتش در دژ افتاد و دود آن تا آسمان برآمد. نه اثری از دژبان ماند و نه نشانی از باروهای استوار. خاک دژ با خون دژخیمان گل شد، آتش و آب در هم آمیختند و پهنهٔ دریا از دود سیاه چون قیر گشت و دشت از خون رزمندگان تورانی به درختی سرخ‌گون بدل گردید.