سپیده‌دمان، چون تاریکی شب کژ شد و جای خود را به روشنایی روز سپرد، منوچهر از میان قلب سپاه ایران برپای خاست؛ غرق در جوشن رزم، با تیغی آبداده بر کمر و کلاه‌خودی رومی بر سر. سپاهیان ایران یکصدا خروش برآوردند و سنان نیزه‌های خویش را تا ستیغ ابرهای آسمان برافراشتند. با خشم و چهره‌های درهم‌کشیده، پهنه زمین را زیر پای خویش درنوشتند. منوچهر صفوف لشکر را—از چپ و راست تا قلب و جناحین—با تدبیری شاهانه بیاراست. از سنگینی رزم‌آوران و پیلان پیل‌پیکر، زمین چون کشتی بنشسته بر آب لرزان گشت. کوس و مهره بر پشت ژنده‌پیلان نواخته شد و صدای شیپورها و نالیدن کره‌نای‌ها بیابان را چون بزمگاهی پرغوغا ساخت. دو سپاه همچون کوه‌های گران بر یکدیگر تاختند و دشت نبرد به دریایی سرخ‌گون از خون بدل گشت، چنان‌که گویی لاله بر زمین رسته‌است و پاهای پیلان رزم در میان خون چون ستون‌های عقیق می‌درخشید. در این میان، پیروزی و چیرگی مطلق از آنِ منوچهر بود که جهان از مهرش آکنده بود. با فرا رسیدن شب تیره، خورشید درخشان چهره نهان ساخت. چرخ گردون که گاه شهد می‌بخشد و گاه شرنگ، نبرد را فرو نشاند. اما دل‌های پرکینه و جوشان تور و سلم آرام نگرفت؛ آنان گوش به راه شبیخون سپردند تا شکست روز را پنهان سازند، هرچند با طلوع خورشید روز بعد، از بیم رویاپرویی امتناع ورزیده و راه ساز و درنگ پیش گرفتند.