چون خورشید زرین از پشت کوهسار برآمد و گیتی را چون چراغی درخشان تابناک ساخت، داراشاه سپاه بی‌شمار خود را از گذرگاه رود فرات گذرانید و بر دشت هامون کشید؛ لشکری آن‌چنان گران که برگان گیاهان زمین در برابر آن ناچیز می‌نمود. اسکندر چون از فراز آمدن آن رمح‌داران آگاه گشت، غو برآورد، کوس نبرد برنواخت و گردان خویش را به کین‌خواهی به راه افکند. دو لشکر بی‌کرانه که گیتی همانندشان را ندیده بود، رو در روی یکدیگر صف آراستند؛ تلالو خنجرهای هندی و برگستوان‌های آهنین، زمین را چون دریایی از جوشن و گرد کوه ساخت. پیلان جنگی پرمهابت در پیشاپیش صفوف به حرکت درآمدند و سواران جانباز از پس آنان به کینه‌توزی رزم آغاز کردند.
هفت روز تمام، صفوف رزم‌آوران پرخاشجوی سینه به سینه هم خروشان بودند و خروش بوق‌ها، درای‌های هندی و چرنگیدن گرزهای گران، دل کوه‌ها را از جای می‌برند. گرد رزم چنان بر آسمان نشست که چهره خورشید لاژوردین گشت و هوای رزمگاه چون خون جوشید. در روز هشتم، گردی تیره‌گون رخسار زمین را پوشاند و بر برز و بالای سپاه ایران تاریکی فرو افتاد. دلیری از چنگ ایرانیان گسیخت و لشکریان دارا پای از رزمگاه برکشیده و رو به گریز نهادند. سپاه اسکندر به تعقیب آنان شتافتند؛ گروهی غرق در سوگ و خواری و گروهی دیگر شادمان از فتح و کامکاری. اسکندر تا لب رود پیش تاخت و ایرانیان بی‌شماری در دم تیغ افتادند. بدان هنگام که غبار رزم فرو نشست، اسکندر بر لب آب ایستاد، فرمان به گذشتن از رود داد و پرچم پیروزی را بر آن رزمگاه برافراشت.