چنین رفت در گردش روزگار که بهمن شهریار، پسری داشت چون شیر ژیان که او را ساسان نام نهاده بودند و دختری خردمند و فرزانه به نام همای که او را چهرزاد نیز می‌خواندند؛ بانویی آراسته به دانش و هنر که به دیدار او گیتی شادمان می‌شد. شاه ایران، همای را بر آیین کهن پهلوی به همسری خویش درآورد و چندی نگذشت که بانوی تابنده‌روی، از شهریار باردار شد. چون شش ماه از بارداری همای گذشت، دست قضا سایه بیماری و دردی سخت بر تن بهمن افکند. شاه کیانی که مرگ را نزدیک دید، بزرگان، ستاره‌شناسان و موبدان بیدارپژوه را به پیشگاه خویش فراخواند و همای را بر تخت گران‌مایه نشانید.
بهمن در میان انجمن بزرگان وصیت کرد و گفت: «تاج و تختِ بلند، لشکر، گنج و همه ارجمندی‌های کشور را به چهرزاد می‌سپارم. او ولیعهد من در جهان است و جانشین من، هم اوست و هم آن فرزندی که در نهان در شکم دارد؛ چه آن فرزند دختر باشد و چه پسر، وارث تاج و تخت شهریاری پدر خواهد بود.»
چون ساسان، فرزند دلاور بهمن، این سخنان را شنید، خشم و ننگی بس گران بر جانش شد و جهان در چشمش تیره گشت. او نخواست تحت فرمانروایی همای بماند؛ پس بیخویشتن، شبانه‌روز چون پلنگی تیزچنگ از خاک ایران بیرون رفت و به سوی مرز نشاپور شتافت. ساسان در نشاپور گمنامی برگزید، با زنی از تبار بزرگان آن دیار پیمان زناشویی بست و نژاد شاهانه خویش را از همگان پنهان داشت. از این پیوند، پسری به جهان آمد که پدر او را نیز ساسان نام نهاد. چندی نگذشت که ساسانِ مهتر درگذشت و فرزندش در تنگدستی و بی‌نوایی پرورش یافت.
چون ساسانِ کهتر به سال‌های مردی رسید، برای گذران زندگی، گله‌داریِ شهریار نشاپور را پذیرفت و در کوه و بیابان به چوپانی شب و روز گذرانید، درحالی‌که خون کیانیان در رگ‌هایش جاری بود. بدین‌سان، نژاد شاهان پیشین در جامه‌ای فروتنانه به نهانگاه روزگار رفت، تا بار دیگر دفتری نو در تاریخ ایران گشوده شود و شهریاری به Homay رسد.