روزگاری تیره‌وتار بر خاندان زال آشیان ساخته بود. رودابه، مادر داغ‌دیده پهلوان، رخ به درگاه زال زر نهاد و با دیدگانی چشمه‌سار اندوه نالید که در تمامت تاریخ گیتی، هرگز روزی چنین شب‌گون و سوگواری چنین جانکاه پدید نیامده است. زال فرزانه اما گام در شکیبایی نهاد و همسر سوگوار را گفت که ای بانوی شتاب‌زده، پرهیز از خورش و زاری کردن، این غم بزرگ را درمان نخواهد کرد و رفتگان را بازنخواهد گردانید. لیکن رودابه، خشمگین و بی‌تاب، سوگند گران یاد کرد که تا جان در بدن دارد لب به غذا نزند و سر بر بالین خواب نگذارد، باشد که روانش بر این پیکر فیل‌تن پیوند خورد و دگربار فرزندش را در انجمن والای آن جهان ببیند.
یک هفته سپری شد و بانوی کابل‌آرا از هر خوراکی کناره گرفت، با یاد و روان رستم رازها گفت و از جگر ناله‌ها برآورد. در پی این گرسنگی جان‌فرسا، دیدگان نازکش به تیرگی گرایید و تن سیمینش چون مویی باریک شد. پرستاران و کنیزکانش نگران از آسیب، قدم‌به‌قدم در پی او روان بودند تا آنکه در پایان هفته، خرد از سر بانوی زابلی پر کشید و زاری و ماتمش به جنون و شیدایی بدل گشت.
نیمه‌شبی رودابه شوریده‌سر به صحن بوستان آمد و در آبجوی، ماری مرده و پیچان دید. دست پیش آورد و سر مار مرده را بگرفت تا آن را خورش خویش سازد. پرستار زبردست با دیدن این صحنه، شتابان مار را از چنگال او ربود و بانوی درمانده را در آغوش کشیدند. کنیزان او را از آن جای ناپاک بازگردانده و به ایوان بلندش بردند؛ خوانی آراسته از طعام‌های لذیذ پیش رویش نهادند. رودابه در اثر افتادگی خرد و اشتیاق بی‌حد، چندان خورد که سیر گشت و خدمتکاران بستر نرمی زیرش افکندند.
چون هوش و عقل رفته دگربار به تنش بازآمد و خفتگی پایان یافت، رو به زال کرد و اعتراف نمود که سخن پندآموز او قرین با حکمت و دانش بوده است؛ چه هر که از خورد و خواب بازماند، میان سوگ و سور فرق نگذارد و خردش تباه گردد. آن‌گاه تسلیم قضای الهی شد و گفت که رستم پیش رفت و ما نیز در پی او خواهیم رفت، پس سزاوار است که به دادِ جهان‌آفرین بگرویم. او گنجینه‌ها و دارایی‌های پنهان خویش را میان درویشان و بینوایان بخشید و دست به نیایش برآورد و از کردگار جهان خواست که روان رستم پیلتن را از گناهان پاک گرداند، او را در بهشت برین جای دهد و از تخم نیکی که در این جهان کشته بود، در آن گیتی او را بهره‌مند سازد.