فریدون

چون ایرجِ پاک‌نهاد به نزدیکی اردوگاه برادران رسید، از نیات تیره و کینه‌توزانه آنان آگاه نبود. سلم و تور به ظاهر طبق آیین خویش به استقبالش شتافتند و سپاهیان را به پیش فرستادند. چون سیمای مهرآمیز برادر خردسال را دیدند، خنده بر لب آوردند، اما این مهر دوام نیافت. دو برادرِ پرخاشجو با قلبی آکنده از حسد و کینه و ایرج با دلی یکرنگ و تهی از نیرنگ، قدم به سراپرده نهادند. در این میان، نگاه لشکریان بر ایرج افتاد و او را از جان و دل شایسته تاج و تخت شاهنشاهی دیدند. مهر ایرج چنان در دل سپاهیان نشست که همگان پنهانی نام او را بر زبان می‌آوردند و او را سزاوار شهریاری می‌دانستند. سلم از گوشه‌ای بر سپاه نگریست و سنگینیِ این بی‌مهری و شیفتگی لشکر نسبت به ایرج، خاطرش را بس آشفته و گران ساخت. با دلی پر از کینه و ابروانی درهم‌کشیده به لشکرگاه بازگشت، سراپرده را از بیگانگان خالی نمود و با تور به مشورت نشست. سلم به تور هشدار داد که آیا ندیدی چگونه چشم سپاهیان در راه بازگشت تنها بر ایرج بود؟ او گفت کینه باستانی‌اش از ایران اکنون جدی‌تر شده، زیرا سپاهیانِ هر دو کشور دیگر کسی جز ایرج را شاه نخواهند خواند و اگر ریشه او برکنده نشود، تاج و تخت را از ایشان خواهد ربود. بدین ترتیب، آن دو برادر تمام شب را به چاره‌جویی و تدبیر برای کشیدن ایرج به خاک هلاکت گذراندند.