پس از فرونشستن غبار نبردِ سهمگین اسفندیار، بهمن، پور جوان اسفندیار، در زابلستان نزد رستم بماند. تهمتن او را چون فرزند خویش، بلکه گرامی‌تر از او، بپرورید و رسم سواری، باده‌نوشی، آیین باریافتن و دانش شاهانه را بدان شاهزاده جوان بیاموخت. چون رفتار و گفتار بهمن به شایستگی آراسته شد، رستم بر آن شد تا درگاه کینه را میان خویش و شاه ایران ببندد. پس نامه‌ای سوزناک و آکنده از عذرخواهی به گشتاسپ نوشت؛ در آن نامه یزدان پاک را گواه گرفت و پشوتن را شاهد ساخت که تا چه اندازه در بازداشتن اسفندیار از نبرد کوشیده و تمام دارایی خویش را پیشکش کرده بود، اما گردش چرخ گردون و تقدیر ناگزیر الهی سرنوشتی دیگر رقم زد. رستم یادآور شد که بهمن را چون درّی گرانبها پرورده و هنرهای شاهی به او آموخته است و اگر شاه جهان کینه تیر را از دل بزداید، رستم و جانش گوش‌به‌فرمان او خواهند بود.
چون نامه به دربار رسید، پشوتن پیش آمد و گواهی داد که رستم در آن نبرد شوم، هرچه در توان داشت برای آشتی داد و لابه نمود. با گواهی پشوتن، آتش کینه در دل گشتاسپ خاموش شد و پاسخی مهرآمیز برای تهمتن فرستاد و خردمندی او را ستود. روزگار بگذشت و بهمن در زابلستان جوانمردی بلندبالا و خردمند گردید. جاماسپِ پیشگو گشتاسپ را آگاه کرد که پادشاهی آینده از آنِ این جوان خواهد بود و شایسته است او را به مرکز ایران بازخواند. گشتاسپ نامه‌ای مهرآمیز به رستم و بهمن نوشت و خواهان بازگشت نبیره خویش شد.
رستم از خواندن پاسخ شاه بی‌اندازه شادمان شد و گنجینه‌ای بی‌نظیر از سلاح‌های گرانبها، زره‌ها، گوهرها، اسبان با ستام زرین، پارچه‌های گرانقدر و غلامان و پرستاران را به گنجور بهمن سپرد و او را تا دو منزل بدرقه کرد. چون بهمن به دربار گشتاسپ رسید، شاه با دیدن چهره او یاد اسفندیار افتاد و اشک از دیدگانش جاری گشت. گشتاسپ خرد، توان و شکوه نبیره خویش را آزمایند و او را سرشار از هوش و فرّه یافت؛ پس او را «اردشیر» نامید و وی را پرورده و جانشین خویش ساخت.