چون رستم اندوهگین و پراندیشه از کنار رود هیرمند بازگشت، پشوتن، پاک‌تن و خردمند، به خیمه‌گاه برادرش اسفندیار آمد. اسفندیار با او از سختی کار و سرکشی رستم سخن گفت و سوگند یاد کرد که دیگر رستم را به بزم خویش نخواهد خواند. پشوتن ناامیدانه زبان به اندرز گشود و برادر را یادآور شد که رستم پهلوانی بی‌همتاست و خرد و جوانمردی‌اش را نباید خوار داشت. او اسفندیار را بیم داد که دربند کردن تهمتن کاری ناشایست است و کینه‌توزی میان دو پهلوان، ایران را به تباهی می‌کشد.
اما اسفندیار، بستهٔ پیمان و سرسپردگی خویش به فرمان گشتاسپ‌شاه، اندرز برادر را نپذیرفت و گفت که نافرمانی از شاه موجب نکوهش جهان و عقوبت یزدان خواهد بود و او چشم دین را به پای امیال دنیوی نخواهد دوخت. چون شب فرا رسید، اسفندیار خوانی آراست و خوالیگران را بفرمود تا بزم برپا دارند، اما دستور داد هیچ‌کس رستم را به این نشست نخواند. اسفندیار در میانهٔ بزم، جام می نوشید و از دلاوری‌های خویش در فتح رویین‌دژ سخن می‌گفت.
از سوی دیگر، رستم در ایوان خویش چشم به راه فرستادهٔ اسفندیار مانده بود و طبق پیمان ناارام نان می‌خورد. چون دیر زمانی گذشت و کسی نیامد، خشم در دل جهان‌پهلوان شعله‌ور شد. رستم با خنده‌ای تلخ برادرش زواره را فرمود تا خوان بسترند و آزادگان را اطعام کنند. آن‌گاه بفرمود تا رخش را به زین و آراسته‌های چینی بیارایند، تا خود به خیمه‌گاه اسفندیار تازد و او را بر این خوارداشت و پیمان‌شکنی بازخواست کند.