چون شبیخون گرگ‌ساران شکست یافت و خوانی زرین برپا گشت، اسفندیارِ پیروزمند دستور داد تا گرگسارِ دربند و لرزان را به پیشگاهش آورند. شهریارِ جوان سه جام می به او داد و جویای مخاطراتِ راهِ پیش‌رو شد. گرگسار با دلی پر بیم هشدار داد که در خوان دوم، شیرانی درنده‌خو جای دارند که هیچ نهنگ سهمگین یا عقاب پرانگیزه‌ای تاب پایداری در برابرشان را ندارد. اسفندیار روشن‌دل بر بیم‌دادن‌های ترکِ ناسازگار خندید و پیمان بست که فردا روز، با تیغِ تیز به پیکارِ آن نره‌شیر برود.
با فرا رسیدن تاریکی شب، سپاه ایران به فرمانِ اسفندیار به راه افتاد و زیر تارکِ نیلگون شب پیش راند. چو خورشید بامدادان پرده زردگون خویش را بر آسمان لاژورد کشید، پهلوان به دیارِ شیران ژیان رسید. اسفندیار لشکریان و کارهای سپاه را به برادرش پشوتن سپرد و پندهای فراوان به او داد تا خود تنها قدم به رزمگاه شیران بگذارد.
چون اسفندیار به بیشه نزدیک شد، جهان بر شیران تاریک گشت. شیر نر و ماده پرخاشجوی و غرّان پیش آمدند. اسفندیار چنان تیغی بر پیکر شیر نر فرود آورد که جانور از سر تا میان به دو نیم شد و شن‌های زیر پایش از خون لعل‌گون گشت. شیر ماده آشفته و خشمگین یورش آورد، اما اسفندیار با ضربتی دگر سرش را از تن جدا ساخت و بر ریگ روان افکند. شاهزاده رویین‌تن سر و تن در آب بشست، رو به درگاه ایزد پاک آورد و شکرگزارِ خداوندگاری گشت که به دست او ددان را نابود کرده است. پشوتن و سپاهیان با دیدن سر و یال شیرانِ به خاک افتاده، بر اسفندیار آفرین خواندند و جشن و بزم دگری برپا ساختند.