سرانجام شاه یمن، جندل فرستاده فریدون‌شاه را به حضور خواند و با نوایی آکنده از احترام و فروتنی، او را بنواخت. او گواهی داد که در برابر عظمت و شکوه شهریار ایران سر فرود می‌آورد و هرمان که او دهد به جان خریدار است. با این حال، شاه یمن پرده از راز دل خویش برداشت؛ او گفت که همان‌گونه که فریدون پسران خویش را بس گرانمایه می‌شمارد، این سه دختر نیز چشم و چراغ و تمام دارایی اویند. شاه یمن آمادگی خود را برای بخشیدن تاج و تخت و آنچه در نگین اوست اعلام نمود، اما شرطی بس هوشمندانه نهاد: اینکه هر سه فرزند فریدون باید خرامان خرامان به یمن آیند تا او پادشاهی و بینش و سرشت آنان را از نزدیک بسنجد، دست پیمان در دستشان نهد و آن‌گاه دختران خویش را به رسم آیین، سپردار راهشان سازد.
جندل با شنیدن پاسخ شاه، زمین را بوسه داد و با لبانی پر از آفرین به سوی فرمانروای گیتی، فریدون، بازگشت. چو پیام به گوش فریدون رسید، شهریار پیشدادی سه فرزند خویش را از نهانخانه فراخواند و راز این پیوند فرخنده را با آنان در میان گذاشت. فریدون وصف شاه یمن و سه پرده‌نشین پاک‌دامن او را بازگفت و فرزندان را هشدار داد که شاه یمن مردی بس ژرف‌بین، جهاندیده و خردمند است. او پسران را پند داد که هنگام خرامیدن به صحن کاخ یمن، زیور راستی، پارسایی، زبان‌آوری، هوشیاری و فرزنگی را در بر کنند و خرد خویش را وامدار خواسته و مال نکنند. فرزندانِ گرانمایه، سخنان پدر روشن‌بین خویش را به جان پذیرفتند و با دلی آکنده از دانش و تدبیر، آماده این سفر سرنوشت‌ساز گشتند.