گشتاسپ، شاهزاده آواره ایرانی، با دلی مالامال از درد و خشم زرد به سوی دیار روم گام برداشت. او که از بیداد چرخ گردون و رفتار سرد پدرش لهراسپ جز تلخی و رنج بهره‌ای نبرده بود، در راه به روستایی سرسبز و دل‌انگیز در نزدیکی شهر رسید. در آنجا، درختی کهنسال و پرشاخ‌وبرگ بر لب جویباری روان سایه افکنده و روشنی خورشید را پوشانده بود؛ جایی که در حالت عادی نشستنگه شادی و آسایش جوانان بود، اما اینک پناهگاه پهلوانی غمگین گشته بود.
گشتاسپ در زیر سایه آن درخت نشست، سر بر دست فشرد و با چشمانی خون‌بار به درگاه دادار جهان به ناله و زاری پرداخت. او سرنوشت تیره‌و‌تار خویش را درنمی‌یافت و گله‌مند بود که چرا با وجود طالع نیکی که در خود سراغ دارد، این‌چنین خوار و آواره روزگار گشته است.
در همین هنگام، بزرگ و کدخدای آن ده، مردی آزاده و نامور، از آنجا می‌گذشت. چون جوان غریب را دید که تکیه بر دست زده و سرشک خونین از دیدگان می‌بارد، پیش آمد و با مهربانی احوال او را جویا شد. کدخدا گشتاسپ را دعوت کرد تا به ایوان او بیاید و چند روزی مهمانش باشد، به این امید که غم از دلش رخت بربندد و مژگان نمناکش خشک شود.
گشتاسپ که فرّ بزرگی در سیمای آن مرد می‌دید، از گوهر و نژادش پرسید. کدخدا با افتخار پاسخ داد که از تبار فریدون گرد است؛ نژادی والاتبار که هیچ‌کس در جهان خرد و خوارشان نمی‌شمارد. با شنیدن این سخن، دل گشتاسپ آرام گرفت، برخاست و همراه با کدخدا روانه سرای وی شد. آن بزرگ‌زاده فریدونی ایوان خویش را برای پذیرایی از شاهزاده آراست و او را همچون برادری عزیز گرامی داشت. بدین‌سان، ماه‌ها سپری شد و گشتاسپ در پناه مهربانی و مهمان‌نوازی آن کدخدای نجیب، روزگار گذراند.