در تیرگی شب، شاهزاده گشتاسپ خشمگین و دلگیر از امتناع پدرش لهراسپ‌شاه در سپردن تاج‌وتخت، تصمیم به گریزی نهانی گرفت. او اسب سیاه‌فام و بادپای لهراسپ، شبدیز، را آورد و زین خسروانی خود را بر آن نهاد. قبایی زربفت از ابریشم رومی بر تن کرد، پر فرخنده همای را بر تاج خویش آویخت و خزانه‌ای از گوهرهای شاهوار و سکه‌های زر برداشت. با دلی آکنده از اشتیاق شهریاری و جانی آماده برای رویارویی با سختی‌های راه، سر اسب را از دیار ایران به سوی سرزمین روم گردانید.
چون سپیده دمید و خبر گریز گشتاسپ به گوش لهراسپ‌شاه رسید، شادمانی از دل شهریار رخت بربست و رنجی سهمگین وجودش را فراگرفت. او بی‌درنگ برادر گشتاسپ، زریر دلاور، و همه موبدان و بزرگان خردمند دربار را گرد آورد. لهراسپ نگرانی شدید خود را آشکار ساخت و گفت این شیرمرد چنان نیرومند و گردن‌کش است که سر تاجداران جهان را به خاک خواهد کشاند و نباید این خطر را آسان انگاشت.
موبد فرزانه داد سخن داد و گفت: «شاهزاده گشتاسپ گوهری بی‌همتاست و هیچ پادشاهی تا کنون فرزندی چون او نداشته است. در سرتاسر گیتی، جز رستم جهان‌پهلوان، هیچ سواری در قد و قامت، زیبایی، هوش، فرهنگ و دلاوری به پایه او نمی‌رسد. اگر او بازگردد، خست و تنگی را کنار بگذار و جامه آز بر تن مکن؛ چرا که تاج کیانی بر سر شاهان بسیار بوده و مهرش با کس جاودان نمی‌ماند. شاهی دیاری از جهان را به او واگذار و تاجی بر سرش بنه.»
لهراسپ پند موبد را پذیرفت و گردان و بزرگان چندی را روانه چهارگوشه گیتی کرد تا شاهزاده جوان را بازگردانند. اما فرستادگان پس از کاوش بسیار، ناامید و دست‌خالی بازآمدند؛ زیرا ستاره گشتاسپ در این سفر با دشواری گره خورده بود. بدین ترتیب، نکوهش و سرزنش خلایق سهم لهراسپ‌شاه گردید و سختی و رنج آوارگی نصیب گشتاسپ در راه روم گشت.